Στο ναρκοπέδιο της πολιτικής, «το δρόμο με τις πολλές ενέδρες» μπαίνουν οι άνθρωποι για πολλούς και διάφορους λόγους, αιτίες και αφορμές: Φιλοδοξία, ενδιαφέρον για τα κοινά, συγκυρία, παρακίνηση, στις καλύτερες εκδοχές. Τυχοδιωκτισμός, αρπακτικότητα, ανάγκη επιβεβαίωσης, μωροφιλοδοξία, στις χειρότερες.
Άρθρο του Μιλτιάδη Καρπέτα
Συνήθης εκδοχή και η …κληρονομικότητα, που δεν υπόκειται σε προκαταβολική κατάταξη και κρίνεται κατά περίπτωση.
Ούτε στην Ελλάδα ούτε πουθενά στον κόσμο, είχε υπάρξει περίπτωση εισόδου στην πολιτική και δημιουργίας κόμματος εξ αιτίας ή αφορμής δυστυχήματος ή φυσικής καταστροφής.
Τέτοια –αναπόφευκτα στην πραγματική ζωή- γεγονότα προκαλούν βαθιά ανθρώπινα τραύματα και συγκινήσεις, ασύμβατα με πολιτικούς καιροσκοπισμούς. Η τυχοδιωκτική πολιτική τους εκμετάλλευση συνιστά ιεροσυλία και χρησιμοποίησή τους για πολιτική ανέλιξη τυμβωρυχία.
Αυτά μέχρι πρόσφατα. Οι άγραφοι αλλά αυτονόητοι κανόνες, καταλύθηκαν βάναυσα με πρόσχημα το δυστύχημα των Τεμπών. Ο ανθρώπινος πόνος από την τραγική απώλεια 57 ανθρώπων, στην πλειοψηφία τους νέων, θεωρήθηκε πολιτική ευκαιρία προς εκμετάλλευση. Πρώτοι έσυραν το χορό οι εμπειρότεροι και πιο αδίστακτοι πολιτικοί απατεώνες: ο εφευρέτης του ξυλολίου Βελόπουλος και η δεινή ξεθεμελιώτρια της Δικαιοσύνης Κωνσταντοπούλου, για να κερδοσκοπεί πολιτικά και επαγγελματικά.
Τους πρωτοπόρους αυτούς, ακολούθησαν από τύφλωση, ακρισία και ανικανότητα όλα τα πολιτικά σχήματα, νομίζοντας ότι κάτι θα περισσέψει και γι’ αυτά.
Τέτοια υπό-φαινόμενα, δεν ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια. Κυοφορούνται επί μακρόν, μέσω προϊούσης φθοράς και εξαχρείωσης του δημοσίου βίου: Λαϊκισμός, Αυριανισμός, Τσιπροκαμμένοι, οι μεγάλοι σταθμοί της νοσηρότητας και της παρακμής.
Πρώτα θύματα ορνέων, κορακιών και υαινών, που οσμίστηκαν βορά, οι βασανισμένοι γονείς και συγγενείς των θυμάτων. Πάνω στον ανθρώπινο πόνο τους στήθηκε ένας χορός τυμβωρύχων, που ξύνει συνεχώς τις πληγές τους, με κάθε τρόπο και μέσο. Αμφισβητώντας, διαβάλλοντας, αναποδογυρίζοντας, διαστρέφοντας και ξεθεμελιώνοντας τα πάντα, τάχα στο όνομα της Δικαιοσύνης.
Για την εξυπηρέτηση των σχεδίων τους επιστράτευσαν, ανέδειξαν, κολάκευσαν και διήγειραν τη ματαιοδοξία μιας ευάλωτης μάνας, για να την εκμεταλλευτούν.
Η κ. Καρυστιανού, δεν κατάλαβε τίποτα. Νόμισε και πίστεψε ότι προοριζόταν εκ του Αρχαγγέλου, για σωτήρας ψυχών, σωμάτων λαού και χώρας. Και όρμησε ανυποψίαστη «στο δρόμο με τις πολλές ενέδρες».
Βελόπουλοι και Νατσιοί, σφόδρα ταράχτηκαν. Τσιπραίοι και Φάμελλοι ανησύχησαν. Φαραντούρηδες, Καμμένοι, Νικολόπουλοι και Καραχάλιοι, αναζήτησαν ευκαιρία. Δημοσκόποι και αναλυτές, διέβλεψαν τεκτονικές αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό. Ατάραχη, μόνο η πανούργα Ζωή, που οσμίζεται καλύτερα και ξέρει περισσότερα.
Η αποκάλυψη, ήρθε … ασκαρδαμυκτί. Η «Μάνα – σύμβολο», είναι ένα αφελές, οπισθοδρομικό, ιδεοληπτικό άτομο. Ανεύθυνη κολακεία και ιδιοτελής σκόπιμη υπερτίμηση, την παρέσυραν σε ψευδαισθήσεις και παρακρούσεις μεγαλείου. Η πορεία της, προδιαγεγραμμένη: Ενσωμάτωση Νατσιών, τιτανομαχία με Βελόπουλο και μια ακόμα πηγή ρύπανσης, με δόση Τραμπισμού, στη δημόσια ζωή.
Ο Βελόπουλος, θα υποστεί ζημιές από το Ξυλόλιο, που εξαπέλυσε. Η Αριστερίλα, θα καταπιεί όσα έλεγε και θα θυμηθεί την ‘Προοδευτικούρα’, για περιορισμό απωλειών. Οι αφελείς ουραγοί, θα χάσκουν αμήχανοι και θ’ αναρωτιούνται για το πάθημα. Η Ζωή «θα εισπράττει σκύβοντας το κέρδος των δικών τους πτωμάτων».
Ποια ήταν η ‘Μάνα των Τεμπών’, φαινόταν στην επαγγελματική της ιστοσελίδα. Κανείς δεν θέλησε να το δει. Δείγμα κι αυτό, νοημοσύνης, ήθους και τρόπων, που κυριαρχούν στην πολιτική σκηνή.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Καρυστιανού κατά ΜΜΕ για «διαστρέβλωση» των δηλώσεών της για τις αμβλώσεις