Δικαστικές «χαραμάδες» ελπίδας και βαθιές ανισότητες στο Δημόσιο
Άρθρο του τ. Προέδρου Δ.Σ.Α. & Ολομέλειας Προέδρων Δ.Σ. Ελλάδος, Δημήτριου Κ. Βερβεσού
Σημαντική δικαστηριακή εξέλιξη στο ζήτημα των «συμβασιούχων» υπαλλήλων που απασχολούνται σε Δήμους, ν.π.δ.δ., ή εν γένει σε φορείς του ευρύτερου δημοσίου και έχουν προσληφθεί βάσει προγραμμάτων ενίσχυσης απασχόλησης ατόμων ηλικιακής κατηγορίας Α.Μ.Ε.Α. και 55-67 με χρηματοδότηση από τη Δ.ΥΠ.Α. συνιστά η έκδοση πλειάδας αποφάσεων με τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, που έχουν εκδοθεί πρόσφατα.
«Δικαστήρια πεισματικά αρνούνται να συμμορφωθούν με τη νομολογία του Δ.Ε.Ε.»
Ειδικότερα, οι δικαστικές αυτές αποφάσεις έκριναν, ότι οι συγκεκριμένες κατηγορίες εργαζομένων δεν υπάγονται στην εξαιρετική ρύθμιση του άρθρου 103 για την απαγόρευση μετατροπής ψευδεπίγραφων συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου ή έργου σε συμβάσεις αορίστου χρόνου, καθώς για αυτές εφαρμόζεται η ειδική προστατευτική διάταξη του αρ.21 παρ. 3 του Συντάγματος με βάση την οποία «ευάλωτες» κοινωνικές ομάδες, πολύτεκνοι, ΑΜΕΑ, ηλικιωμένοι εργαζόμενοι τυγχάνουν εξαίρεση στη συνταγματική ρύθμιση σε σχέση με τη γενικότερη κατηγορία λοιπών συμβασιούχων. Βέβαια, από αυτές τις δικαστικές αποφάσεις απαιτούν για τη συνέχιση απασχόλησης των υπαλλήλων αυτών των Δήμων και των λοιπών φορέων γενικής κυβέρνησης να συναινεί στη διατήρηση τη εργασιακής σχέσης ο εργοδοτικός φορέας. Αυτή η προϋπόθεση, όμως, δεν απαιτείται ούτε από το Σύνταγμα, ούτε από την Ευρωπαϊκή Οδηγία 9970 την οποία ενσωμάτωσε η Ελληνική Πολιτεία με το Π.Δ. 164/2003 και το Π.Δ 81/2003. Έτσι δημιουργούνται δύο κατηγορίες συμβασιούχων εργαζομένων, αυτών που απασχολούνται σε Δήμους και συνήθως βρίσκουν ευήκοα ώτα από τους φορείς αυτούς και αυτών που δεν υπηρετούν σε Δήμους, άλλα σε φορείς γενικής κυβέρνησης, οι οποίοι δεν τυγχάνουν της ίδιας μεταχείρισης λόγω της σχετικής δημοσιονομικής κατάστασης που ενδημεί στους εν λόγω φορείς
Συνελόντι ειπείν, το δράμα των Ελλήνων συμβασιούχων συνεχίζεται με την εκμετάλλευση της ανάγκης για δουλειά αυτών των ανθρώπων, ιδίως σε μια εποχή όπως τώρα στην οποία η απασχόληση σε αυτές τις κατηγορίες φυσικών προσώπων είναι δύσκολο έως άκρως προβληματική λόγω των ειδικών περιστάσεων και συνθηκών που επικρατούν στην αγορά εργασίας.
«Διαρρηγνύεται ο κοινωνικός ιστός και δημιουργούνται γκρίζες ζώνες δικαίου»
Πάντως, η χαραμάδα που άνοιξαν αυτές οι δικαστικές αποφάσεις και δείχνει την κοινωνική ενσυναίσθηση που συμφορεί σε μια κατηγορία πρωτοβάθμιων Ελλήνων Δικαστών και δίνει μια ελπίδα σε αυτούς τους ανθρώπους να βρουν στον «ήλιο μοίρα».
Παραμένει, πάντως, προβληματική η προσέγγιση των ανωτάτων Δικαστηρίων της πατρίδας αναφορικά με το ζήτημα σεβασμού των Ευρωπαϊκών Οδηγιών, καθώς όπου υπάρχουν ισχυρά οικονομικά συμφέροντα εκεί η νομολογιακή προσέγγιση ικανοποιεί τις απαιτήσεις τους, επικαλούμενοι την Ευρωπαϊκή νομολογία και νομοθεσία (Βλέπε ιδιωτικά πανεπιστήμια, απόφαση ΣτΕ) ακόμα και όταν υπάρχουν ρητές συνταγματικές απαγορεύσεις του άρθρου 16. Την ίδια στιγμή που στους συμβασιούχους υπαλλήλους τα ανώτατα Ελληνικά δικαστήρια, παρά τις απανωτές αντίθετες αποφάσεις Ευρωπαϊκών Δικαστηρίων, όπως το Δ.Ε.Ε. (Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης) , το οποίο έχει κρίνει ότι οι Ευρωπαϊκές Οδηγίες υπερισχύουν του Ελληνικού Συντάγματος, τα Δικαστήρια αυτά πεισματικά αρνούνται να συμμορφωθούν με τη νομολογία του Δ.Ε.Ε. και αποφεύγουν, παρά τις καταδικαστικές αποφάσεις του Ε.Δ.Δ.Α. να αποστείλουν προδικαστικά ερωτήματα, καθώς όσες φορές επελήφθη το Δ.Ε.Ε σε υποθέσεις συμβασιούχων υπαλλήλων το έκαναν μετά από σχετικές προδικαστικές παραπομπές Πρωτοβάθμιων Δικαστηρίων της χώρας. Αλλά στην περίπτωση αυτή, προφανώς, ικανοποιούνται τα συμφέροντα τους και όχι η αγωγική ικανοποίηση πληθυσμιακών κατηγοριών που δεν έχουν ισχυρά οικονομικά συμφέροντα.
Αυτές όμως οι δικαστικές αποφάσεις των ανωτάτων Δικαστηρίων είναι που έχουν συμβάλλει στην απώλεια εμπιστοσύνης της δικαιοσύνης με αποτέλεσμα να έχει φτάσει σε δυσθεώρητα επίπεδα για χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ποσοστό 56% σύμφωνα με ευρωπαϊκές έρευνες και ποσοστό κατά μέσο όρο 74% βάσει πρόσφατων δημοσκοπήσεων). Κι όταν σε μια δημοκρατία η δικαιοσύνη δεν είναι καταφύγιο αδύναμων πολιτών, άλλα ένα όπλο των ισχυρών διαρρηγνύεται ο κοινωνικός ιστός και δημιουργούνται γκρίζες ζώνες δικαίου.