Η ΟΥΓΓΡΙΚH ΡΑΨΩΔΙΑ
Άρθρο του δικηγόρου και πρ. Δημάρχου Μεταμόρφωσης, Μιλιτιάδη Καρπέτα
Οι εκλογές στην Ουγγαρία, απετέλεσαν μείζονος σημασίας πολιτικό γεγονός. Συνέπεσαν με τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή να κυριαρχεί στην παγκόσμια επικαιρότητα, λόγω των επικίνδυνων τριγμών που προκαλεί στις γεωπολιτικές, ενεργειακές και οικονομικές ισορροπίες. Παρά ταύτα, η ‘Ουγγρική Ραψωδία’ της συντριπτικής ήττας του Όρμπαν, ακούστηκε καθαρά σε όλα τα μήκη και πλάτη. Για πολλούς ευχάριστα, για άλλους λυπητερά.
Υπό συνήθεις συνθήκες, οποιοδήποτε εκλογικό αποτέλεσμα σε μια μικρομεσαία χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα περνούσε σχεδόν απαρατήρητη και πάντως αδιάφορη, πέραν των ορίων της Ένωσης. Η περίπτωση της Ουγγαρίας, όμως, ήταν εντελώς διαφορετική.
Ο Βίκτωρ Όρμπαν, στη διάρκεια της 16χρονης αδιατάρακτης κυριαρχίας του:
– Εγκαθίδρυσε αυταρχικό καθεστώς στη χώρα, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του.
– Έγινε το μόνιμο αγκάθι στα πλευρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
– Μετατράπηκε σε αβανταδόρο και πράκτορα του Πούτιν.
– Αναδείχθηκε σημαιοφόρος της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς.
– Υπονόμευσε συστηματικά τον αγώνα των Ουκρανών.
– Και το αποκορύφωμα: Ανακηρύχθηκε πανηγυρικά κορυφαίος εκπρόσωπος του Τραμπισμού στην Ευρώπη.
Αυτά, προσέδωσαν οικουμενικό ενδιαφέρον στις Ουγγρικές εκλογές.
Η ήττα του Όρμπαν διαφαινόταν καθαρά στις δημοσκοπήσεις. Αλλά, κανείς δεν αποτολμούσε να διατυπώσει πρόβλεψη για συντριβή του. Όλες οι εκτιμήσεις συνέκλιναν ότι ο αντίπαλός του Πέτερ Μαγιάρ, θα κέρδιζε αλλά μάλλον δεν θα εξασφάλιζε κυβερνητική πλειοψηφία. (Ανάλογη αίσθηση υπήρχε το 2019 στην Ελλάδα -‘Ο Τσίπρας δε χάνει’- για αντίστοιχους λόγους). Έτσι, μάλλον ανυποψίαστος, βοηθούντος και του Τζ. Ντ. Βανς, που κατασκήνωσε προεκλογικά στη Βουδαπέστη, οδηγήθηκε στη συντριβή.
Το τι θα σημάνει η συντριβή Όρμπαν για την Ουγγαρία, δεν είναι απόλυτα σαφές. Η πολιτική καταγωγή του νικητή, το διαμορφωμένο και σφυρηλατημένο επί 16 χρόνια σύστημα Όρμπαν και οι αμφιβολίες για το κατά πόσον θα αποδεχτεί πραγματικά το αποτέλεσμα των εκλογών και δεν θα αποδυθεί σε αγώνα υπονόμευσης, με τους μηχανισμούς που ελέγχει, γεννούν επιφυλάξεις. Χωρίς βέβαια να αναιρούνται οι λυτρωτικές συνέπειες για την Ουγγρική κοινωνία.
Σαφέστερη η εικόνα ως προς τους λοιπούς «ενδιαφερόμενους»:
– Για την Ευρωπαϊκή Ένωση, ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να συμβεί.
– Για την Ακροδεξιά, ό,τι χειρότερο μπορούσε να πάθει.
– Για τον Τραμπ και τον Βανς, ένα ακόμη κόλαφος, κοντά στους πολλούς που εισπράττουν.
– Για τον Πούτιν, μια ακόμη σκληρή απογοήτευση στη συλλογή του.
– Για Τραμπικούς, Πουτινιστές και λοιπούς ψεκασμένους, κεραμίδα κατακέφαλα.
Αυτά σε επίπεδο τρέχουσας πολιτικής και επικαιρότητας. Σε επίπεδο πολιτικής θεωρίας, δυο βαρυσήμαντα συμπεράσματα:
– Το διαχωριστικό όριο μεταξύ Τυραννίας και Δημοκρατίας είναι οι (πραγματικές) εκλογές. Όσο και όπου δεν καταργούνται, ο αυταρχισμός ηττάται πριν εξελιχθεί σε Τυραννία.
– Υπό το οξυγόνο των εκλογών, η Δημοκρατία αποδεικνύεται ισχυρή, αντέχει και διορθώνει τα λάθη της.
Ιδού το μέγα πλεονέκτημά της.