Έντονους προβληματισμούς στην τοπική αυτοδιοίκηση προκαλεί το κυβερνητικό σχέδιο για τη συγκέντρωση της διαχείρισης του νερού υπό την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ, με δημάρχους και αυτοδιοικητικούς φορείς να εκφράζουν φόβους για περιορισμό της αυτονομίας των δήμων και μεγαλύτερη συγκεντροποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης.
Στο επίκεντρο των αντιδράσεων βρίσκεται η πιθανή αποδυνάμωση των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης και Αποχέτευσης (ΔΕΥΑ), οι οποίες εδώ και δεκαετίες διαχειρίζονται τις τοπικές υποδομές και καλύπτουν τις ανάγκες κάθε περιοχής. Εκπρόσωποι της αυτοδιοίκησης εκτιμούν ότι η λήψη αποφάσεων σε κεντρικό επίπεδο ενδέχεται να δυσκολέψει την άμεση αντιμετώπιση τοπικών προβλημάτων.
Προβληματισμός για το κόστος και τη λειτουργία
Παράλληλα, ερωτήματα διατυπώνονται σχετικά με το οικονομικό αποτύπωμα της μεταρρύθμισης. Παρότι η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι στόχος είναι η βελτίωση των υπηρεσιών και η μείωση των απωλειών νερού, δεν έχουν ακόμη αποσαφηνιστεί οι επιπτώσεις στα τιμολόγια ούτε ο τρόπος χρηματοδότησης των επενδύσεων που απαιτούνται για την αναβάθμιση των δικτύων.
Ανησυχίες εκφράζονται και για τη λειτουργικότητα του νέου μοντέλου, καθώς η ενσωμάτωση δεκάδων φορέων σε δύο μεγάλες εταιρείες θεωρείται μια ιδιαίτερα σύνθετη διαδικασία. Ειδικοί επισημαίνουν ότι η ενοποίηση διαφορετικών υποδομών, δικτύων και διοικητικών μηχανισμών ενδέχεται να συνοδευτεί από σημαντικές επιχειρησιακές δυσκολίες κατά τη μεταβατική περίοδο.
Το στοίχημα των επενδύσεων και της λειψυδρίας
Η μεταρρύθμιση προωθείται σε μια περίοδο κατά την οποία τα διαθέσιμα κονδύλια για έργα νερού αναμένεται να περιοριστούν, λόγω της μείωσης των εσόδων από τις δημοπρασίες δικαιωμάτων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Το γεγονός αυτό δημιουργεί αμφιβολίες για το κατά πόσο θα εξασφαλιστούν οι απαραίτητοι πόροι για τον εκσυγχρονισμό των υποδομών.
Την ίδια στιγμή, αρκετοί ειδικοί υπογραμμίζουν ότι η διοικητική αναδιάρθρωση δεν αρκεί από μόνη της για να αντιμετωπίσει τα διαχρονικά προβλήματα της λειψυδρίας, της κλιματικής αλλαγής και των μεγάλων απωλειών από τα παλαιωμένα δίκτυα, οι οποίες σε ορισμένες περιοχές ξεπερνούν το 50%.
Όπως επισημαίνουν, απαιτείται ένα μακροπρόθεσμο και επαρκώς χρηματοδοτούμενο πρόγραμμα επενδύσεων, προκειμένου να διασφαλιστεί η βιώσιμη διαχείριση των υδάτινων πόρων τα επόμενα χρόνια.