Νέα δεδομένα διαμορφώνονται στην πολιτική ζωή της χώρας με την επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα, καθώς το κόμμα του η ΕΛ.Α.Σ. σκαρφάλωσε στη δεύτερη θέση των δημοσκοπήσεων.
Αντώνης Κατωπόδης
Οι επιθέσεις που εξαπολύουν τα κυβερνητικά στελέχη κατά του πρώην πρωθυπουργού διαμορφώνουν την αίσθηση ότι το Μαξίμου έχει επιλέξει τον αντίπαλο του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Το ερώτημα που θέτουν πλέον οι περισσότεροι είναι που αποσκοπεί η συγκεκριμένη στρατηγική της Ν.Δ. και γιατί αποφασίστηκε να μπει στο περιθώριο ο Νίκος Ανδρουλάκης που είναι αρχηγός της αντιπολίτευσης.
Όσοι ξέρουν πρόσωπα και καταστάσεις λένε με νόημα, ότι η στόχευση του Μαξίμου μόνον τυχαία δεν είναι και συνδέεται με την επιλογή της τρίτης τετραετίας, όταν στηθούν οι κάλπες.
Ας δούμε τι συμβαίνει το τελευταίο διάστημα για να γίνει σαφής που το πάει η κυβέρνηση σ’ αυτή τη νέα συγκυρία.
Α. Τα «γαλάζια» στελέχη «πυροβολούν» τον πρώην πρωθυπουργό.
Β. Σε κάθε δήλωση ή παρέμβαση του κ. Τσίπρα ή στελεχών της ΕΛ.Α.Σ. υπάρχει απάντηση από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη.
Τα συμπεράσματα που αβίαστα προκύπτουν είναι ότι ο πρώην πρωθυπουργός:
-αποτελεί τη βασική απειλή για την τρίτη τετραετία της Ν.Δ.
-η στοχοποίηση του έχει ως βασικό στόχο να θυμηθεί η κοινωνία όσα συνέβησαν την περίοδο 2015-2019.
Τα γκαζάκια
Το γεγονός μάλιστα ότι αποδόθηκαν ευθύνες στον Αλέξη Τσίπρα για τη φονική επίθεση κατά στελεχών της Ν.Δ., καθιστά σαφές το πώς η Ν.Δ. θα αντιμετωπίζει τον πρώην πρωθυπουργό.
Το επιχείρημα που χρησιμοποιούν είναι πως όταν ο πολιτικός αντίπαλος περιγράφεται συστηματικά ως εγκληματία κάποιοι θα πιστέψουν ότι νομιμοποιούνται να χτυπήσουν και κυριολεκτικά.
Εκτιμούν επίσης ότι ο θάνατος της Βάλιας Νέστορα μετά την επίθεση με γκαζάκια, δεν αποτελεί τον τραγικό επίλογο ενός εγκλήματος, αλλά διαμορφώνει νέα πολιτικά δεδομένα.
Τα διλήμματα
Η χώρα βαδίζει εκ νέου προς μια αναμέτρηση με βασικούς αντιπάλους τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Αλέξη Τσίπρα και η κυβέρνηση έχει ήδη αναπροσαρμόσει τη στρατηγική της.
Στις δημόσιες παρεμβάσεις του ο πρωθυπουργός αποφεύγει πολλές φορές να κατονομάσει ευθέως τον κ. Τσίπρα, όμως τα βέλη που εξαπολύει εναντίον του είναι σαφή. Το βασικό μήνυμα που εκπέμπει ο κ. Μητσοτάκης είναι ότι η χώρα δεν πρέπει να επιστρέψει σε πολιτικές επιλογές που συνδέθηκαν με την περίοδο της μεγάλης αβεβαιότητας του 2015.
Η συγκεκριμένη στρατηγική θέτει και τα διλήμματα που θα είναι κυρίαρχα προς την κάλπη καθώς θα υπενθυμίζουν στους πολίτες τις οικονομικές και πολιτικές αναταράξεις εκείνης της περιόδου.
Με τον τρόπο αυτό η κυβέρνηση επιδιώκει να μετατρέψει το παρελθόν σε βασικό στοιχείο της προεκλογικής αντιπαράθεσης, παρουσιάζοντας το 2015 ως σημείο αναφοράς για όσα πρέπει να αποφευχθούν στο μέλλον.
Η συγκεκριμένη στρατηγική δεν είναι τυχαία, καθώς η κυβέρνηση επιδιώκει:
-να αυξήσει τη συσπείρωση της
-να βγάλει από την ατζέντα κρίσιμα θέματα όπως η οικονομική πίεση των νοικοκυριών
-να μετατοπίσει την αντιπαράθεση σε θέματα του «πλήγωσαν» την κοινωνία την εποχή των μνημονίων.
Το εάν αυτή η στρατηγική αποδειχθεί αποτελεσματική θα εξαρτηθεί από το εάν οι πολίτες θα δώσουν βάση στα όσα έζησαν το 2015 ή αν δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα στις σημερινές συνθήκες.
Σε κάθε περίπτωση, η συγκεκριμένη περίοδος φαίνεται να αποκτά ξανά κεντρική θέση στον δημόσιο διάλογο και είναι βέβαιο ότι θα επηρεάσει τη διαμόρφωση της προεκλογικής ατζέντας.
Ο… μπαμπούλας
Η κυβερνητική επιχειρηματολογία επικεντρώνεται κυρίως στα γεγονότα του 2015, τα οποία παρουσιάζονται ως μπαμπούλας στην περίπτωση επιστροφής του Αλέξη Τσίπρα στην διακυβέρνηση της χώρας.
Στην πρώτη γραμμή αυτής της αφήγησης βρίσκονται τα capital controls, το δημοψήφισμα και γενικότερα η οικονομική ανασφάλεια που βίωσαν τόσο τα νοικοκυριά όσο και οι επιχειρήσεις
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις δυσκολίες που αντιμετώπισαν νοικοκυριά και επιχειρήσεις., όπως οι περιορισμοί στις τραπεζικές συναλλαγές και οι ουρές στα ΑΤΜ.
Η ρητορική απέναντι στον πρώην πρωθυπουργό χαρακτηρίζεται από υψηλούς τόνους, με το επιχείρημα ότι δεν έχει αποστασιοποιηθεί από εκείνες τις αποφάσεις.
Μέσα από αυτή την επιχειρηματολογία επιχειρείται να δημιουργηθεί η εικόνα ότι οι πολίτες έχουν περισσότερα να χάσουν παρά να κερδίσουν από μια ενδεχόμενη επιστροφή του. Όπως γίνεται αντιληπτό μεγάλο μέρος της δημόσιας συζήτησης είναι βέβαιο ότι θα αναλωθεί στην αποτίμηση των γεγονότων του 2015, που άλλαξαν άρδην τα δεδομένα στη χώρα.
Η Αμαλίας
Από την πλευρά της Αμαλίας, η προσέγγιση απέναντι στη συγκεκριμένη κυβερνητική στρατηγική είναι διαφορετική, ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι τη βολεύει κιόλας.
Στελέχη του χώρου εκτιμούν ότι ο κ. Μητσοτάκης κάνει τον κ. Τσίπρα βασικό του πολιτικό αντίπαλο και θεωρούν βέβαιο ότι με τον τρόπο αυτό θα ανέβουν και τα εκλογικά ποσοστά της ΕΛ.Α.Σ.
Εκτιμούν επίσης ότι η συνεχής αναφορά στα γεγονότα του 2015 δεν είναι ένδειξη πολιτικής ισχύος, αλλά προσπάθεια αποφυγής της συζήτησης για τα σημερινά προβλήματα που απασχολούν την κοινωνία.
Η επιχειρηματολογία τους επικεντρώνεται κυρίως στο αυξημένο κόστος ζωής, στις πιέσεις που δέχονται τα νοικοκυριά από την ακρίβεια και στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι πολίτες στην καθημερινότητά τους.
Όπως υποστηρίζουν:
-η κυβέρνηση προτιμά να αναδεικνύει γεγονότα του παρελθόντος καθώς δεν μπορεί να υπερασπιστεί με αποτελεσματικό τρόπο τις επιδόσεις της στο παρόν,
-η πλειονότητα των πολιτών αξιολογεί την πολιτική πραγματικότητα με βάση τις σημερινές οικονομικές συνθήκες και όχι αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα των γεγονότων του 2015.
Στο πλαίσιο αυτό, εκτιμούν ότι η προεκλογική αντιπαράθεση θα κριθεί από τις απαντήσεις που θα δώσει κάθε πολιτική δύναμη στις ανάγκες και τις προσδοκίες της κοινωνίας.