Το τελευταίο διάστημα έχει αναπτυχθεί έντονη συζήτηση γύρω από τη σχέση τραπεζών, funds και εταιρειών διαχείρισης δανείων σχετικά με τα ακίνητα που οδηγούνται σε πλειστηριασμό.
Πηγές της αγοράς επισημαίνουν ότι δεν υπάρχει «τριγωνική» συνεργασία που να οδηγεί τα ακίνητα πίσω στις τράπεζες, διευκρινίζοντας ότι οι διαδικασίες συνδέονται κυρίως με τις τιτλοποιήσεις δανείων και τη διαχείριση των σχετικών χαρτοφυλακίων.
Κατ’ αρχάς, σε επίπεδο εποπτείας, όπως επισημαίνουν οι ίδιες πηγές, τόσο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα όσο και η Τράπεζα της Ελλάδος απαγορεύουν ρητά στις τράπεζες που έχουν προχωρήσει σε τιτλοποιήσεις μη εξυπηρετούμενων δανείων να αποκτήσουν, άμεσα ή έμμεσα, τα δάνεια ή τα εξασφαλιστικά τους στοιχεία, δηλαδή τα ακίνητα που τα συνοδεύουν. Το εποπτικό πλαίσιο είναι σαφές και δεν αφήνει περιθώρια για τέτοιου είδους πρακτικές.
Επιπλέον, τα ακίνητα που προκύπτουν από τις σχετικές διαδικασίες διατίθενται στην ελεύθερη αγορά και τα έσοδα από την πώλησή τους δεν καταλήγουν σε κάποια τράπεζα. Αντιθέτως, κατευθύνονται στην τιτλοποίηση, μειώνοντας ισόποσα την εγγύηση που έχει παράσχει το Ελληνικό Δημόσιο. Το οικονομικό αποτέλεσμα, συνεπώς, δεν ενισχύει τις τράπεζες, αλλά βελτιώνει τη δομή της ίδιας της συναλλαγής.
Παρότι για τεχνικούς λόγους ως μέτοχοι ορισμένων εταιρειών ακινήτων εμφανίζονται τράπεζες, αυτές δεν ασκούν διοίκηση ούτε αποκομίζουν έσοδα από τη δραστηριότητά τους. Γι’ αυτό και στους ισολογισμούς των τραπεζών —οι οποίοι έχουν ελεγχθεί και πιστοποιηθεί από ανεξάρτητους ορκωτούς ελεγκτές— οι συγκεκριμένες εταιρείες και τα σχετικά ακίνητα δεν ενοποιούνται.
Η μοναδική ουσιαστική σύνδεση των τραπεζών με τις τιτλοποιήσεις που πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος Ηρακλής αφορά τα λεγόμενα senior bonds, τα οποία διακρατούν στα χαρτοφυλάκιά τους. Για τα ομόλογα αυτά έχει παρασχεθεί εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου. Κατά συνέπεια, η αποπληρωμή τους είναι διασφαλισμένη από το Κράτος, ακόμη και αν οι εισπράξεις από τη διαχείριση των σχετικών χαρτοφυλακίων υπολείπονται των προβλέψεων.