Πολιτική αλλαγή σημαίνει αλλαγή της καθημερινότητας
Άρθρο του Παύλου Χρηστίδη, Βουλευτή Νοτίου Τομέα Αθηνών & Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής
Στην Αττική, η πολιτική δεν κρίνεται σε τηλεοπτικά πάνελ ή σε μεγάλες δηλώσεις.
Κρίνεται το πρωί, στη στάση του λεωφορείου. Κρίνεται στο ενοίκιο που απορροφά τον μισό μισθό. Κρίνεται στο αν μια νέα οικογένεια μπορεί να βρει παιδικό σταθμό ή αν απλώς αναβάλλει τα σχέδιά της για «αργότερα». Εκεί, στην καθημερινότητα, φαίνεται αν η πολιτική έχει ουσία.
Ως βουλευτής του Νότιου Τομέα Αθηνών, έρχομαι καθημερινά σε επαφή με ανθρώπους που δεν ζητούν θαύματα. Ζητούν λύσεις. Ζητούν να μπορούν να μετακινούνται αξιοπρεπώς, να ζουν σε προσιτή στέγη, να μεγαλώνουν τα παιδιά τους χωρίς διαρκή ανασφάλεια. Αυτές οι συζητήσεις είναι που καθορίζουν και τις πολιτικές μου προτεραιότητες.
Ένα από τα πιο έντονα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε είναι οι μετακινήσεις. Η κυκλοφοριακή συμφόρηση στον Νότιο Τομέα δεν είναι απλώς θέμα ταλαιπωρίας. Η αστική σήραγγα της Ηλιούπολης μένει στα χαρτιά και οι πολίτες πνίγονται στην κίνηση. Είναι χαμένος χρόνος από την οικογένεια, χαμένη παραγωγικότητα, χαμένη ποιότητα ζωής. Γι’ αυτό έχω καταθέσει προτάσεις για την ουσιαστική ενίσχυση των μέσων μαζικής μεταφοράς, με πύκνωση των δρομολογίων, αλλά και με τη δημιουργία ενός Ενιαίου Μητροπολιτικού Φορέα Διαχείρισης της Κίνησης. Ένας φορέας που θα συντονίζει κράτος, Περιφέρεια και δήμους, θα αξιοποιεί σύγχρονα δεδομένα και θα αντιμετωπίζει την κυκλοφορία ως ενιαίο μητροπολιτικό ζήτημα, όχι αποσπασματικά.
Ακόμα πιο πιεστικό είναι και το ζήτημα της στέγης. Στον Νότιο Τομέα, αλλά και σε ολόκληρη την Αττική, νέοι άνθρωποι δουλεύουν σκληρά και παρ’ όλα αυτά δυσκολεύονται να σταθούν στα πόδια τους. Τα ενοίκια αυξάνονται με ρυθμούς που δεν συμβαδίζουν με τα εισοδήματα. Το ΠΑΣΟΚ έχει καταθέσει μια ολοκληρωμένη δέσμη προτάσεων: φορολογικά κίνητρα για να βγουν κλειστά σπίτια στην αγορά, ρυθμίσεις για τη βραχυχρόνια μίσθωση, προστασία των ενοικιαστών και ένα οργανωμένο πρόγραμμα κοινωνικής κατοικίας. Γιατί η κατοικία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση αξιοπρεπούς ζωής.
Ιδιαίτερο βάρος δίνουμε και στην παιδική φροντίδα, που συνδέεται άμεσα με το δημογραφικό πρόβλημα. Όταν μια νέα οικογένεια δεν βρίσκει θέση σε βρεφονηπιακό σταθμό ή καλείται να πληρώσει δυσβάσταχτο κόστος, η απόφαση για παιδί γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Οι προτάσεις μας στοχεύουν στην καθολική πρόσβαση σε ποιοτικές δομές παιδικής φροντίδας, στη στήριξη των εργαζόμενων γονέων και σε πολιτικές που κάνουν τη συμφιλίωση οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής πραγματικότητα και όχι σύνθημα.
Η πολιτική της καθημερινότητας δεν είναι εύκολη. Απαιτεί σχέδιο, συνεργασία και θεσμική σοβαρότητα. Αν όμως θέλουμε μια Αττική που να δίνει προοπτική στους νέους και ασφάλεια στις οικογένειες, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να κάνουμε την πολιτική ξανά χρήσιμη. Εκεί, τελικά, κρίνεται η αξία της.