Χριστίνα Κατωπόδη
Στην ελληνική τηλεόραση, για δεκαετίες, οι LGBTQ+ χαρακτήρες υπήρχαν μόνο ως θύματα. Ήταν μια σιωπηρή “νόρμα”: αν ήσουν γκέι, λεσβία ή trans, έπρεπε να περάσεις από τον πόνο για να γίνεις ορατός. Η τραγωδία έγινε προϋπόθεση της ύπαρξης.
Η ελληνική τηλεόραση – όπως και η κοινωνία – είχε μάθει να δείχνει ΛΟΑΤΚΙ+ πρόσωπα μόνο μέσα από το δράμα. Για να «επιτραπεί» η ύπαρξη ενός gay ή trans χαρακτήρα, έπρεπε να υπάρξει και μια ιστορία κακοποίησης, απόρριψης, αυτοκαταστροφής.
Η διαφορετικότητα έπρεπε να «εξηγηθεί», να δικαιολογηθεί, να υποφέρει.
Οι queer ζωές μεταφράζονταν σε μαρτύρια. Στις Σέρρες, αυτό αντιστρέφεται.
Ο ήρωας δεν υπάρχει για να υποφέρει, αλλά για να ζήσει.
Ο Καπουτζίδης δεν τον λυπάται – τον αγαπά. Και μέσα από αυτή την αγάπη, προσφέρει στην ελληνική τηλεόραση κάτι που της έλειπε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο: τρυφερότητα. Στις Σέρρες, η ομοφυλοφιλία ή η intersex ταυτότητα δεν είναι «θέμα» της πλοκής. Είναι υπόβαθρο της ύπαρξης. Όπως η αγάπη ενός πατέρα για το παιδί του, όπως η επιστροφή στην επαρχία, όπως η σιωπηλή συμφιλίωση με τον εαυτό. Ο Καπουτζίδης κάνει αυτό που δεν τόλμησε κανείς άλλος: παίρνει το queer έξω από τη σκηνή της τραγωδίας και το τοποθετεί στο σαλόνι μιας κανονικής ζωής.
Με τις Σέρρες, η Ελλάδα φαίνεται να αφήνει πίσω της την τηλεοπτική εποχή του στερεοτύπου και να εισέρχεται – έστω δειλά – σε μια εποχή ενσυναίσθησης.
Γιατί, τελικά, η σειρά δεν είναι μόνο για το φύλο ή τη σεξουαλικότητα.
Είναι για το δικαίωμα στην κανονικότητα, για όλους εκείνους που κάποτε η τηλεόραση τους έδειχνε μόνο για να τους λυπηθεί.
Η σειρά δεν κάνει ακτιβισμό με πλακάτ. Κάνει κάτι πιο δύσκολο: κανονικοποιεί. Ο intersex χαρακτήρας δεν είναι παράδειγμα προς μίμηση, δεν χρειάζεται να μάς διδάξει συμπόνια. Είναι άνθρωπος, και η ιστορία του λέει κάτι ακόμα πιο απλό και συνταρακτικό: ότι η τηλεόραση μπορεί να δείξει διαφορετικότητα χωρίς τραγωδία.
Οι Σέρρες είναι η απόδειξη ότι η ελληνική τηλεόραση μπορεί να προχωρήσει μπροστά. Ότι μπορεί να αφήσει πίσω της τη λογική “πρέπει να κακοποιηθείς για να υπάρξεις στην οθόνη”. Και ότι για πρώτη φορά, η queer παρουσία δεν είναι θέμα «θεματολογίας» αλλά ζωής.
Αν η τηλεόραση ήταν προηγουμένως καθρέφτης των φόβων μας, οι Σέρρες είναι καθρέφτης της ανθρώπινης πραγματικότητας: πολύπλευρης, τρυφερής, και χωρίς υποχρεωτικό τραύμα.