-
Άρθρο του Μιλτιάδη Καρπέτα στην εφημερίδα ΧΤΥΠΟΣ
«Ο ΡΙΓΚΑΝ, Ο ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ Ο …ΤΣΙΠΡΑΣ»
«Εσείς οι ιστορικοί πρέπει να εξηγήσετε πώς ένας τόσο ανεγκέφαλος άνθρωπος μπόρεσε να κυριαρχήσει στην Καλιφόρνια επί οκτώ έτη και στην Ουάσινγκτον ήδη σχεδόν επτά»
Το ερώτημα απηύθυνε ο Χένρι Κίσσινγκερ σε ομάδα ιστορικών και αφορούσε τον Ρόναλντ Ρίγκαν. Ο δαιμόνιος (και καταχθόνιος) νους του, δεν χρειάστηκε να περιμένει την απάντηση των ιστορικών. Την έδωσε ο ίδιος όταν καταπιάστηκε με την ιστορία, γράφοντας τη ‘Διπλωματία’.
Επιγραμματικά: «Η αίσθηση προσανατολισμού και η δύναμη των πεποιθήσεων αποτελούν κύρια συστατικά της ηγεσίας» ‘Αίσθηση προσανατολισμού’ και ‘δύναμη πεποιθήσεων’, είναι αναγκαίες προϋποθέσεις αλλά δεν αρκούν. Χρειάζεται η εύνοια της συγκυρίας. Αν συντρέξει, τότε ακόμα και ένας ‘τόσο ανεγκέφαλος άνθρωπος’, μπορεί να διακριθεί, ως ηγέτης.
* * *
Ο προβληματισμός του Κίσσινγκερ περί ηγεσίας με αφορμή την περίπτωση Ρίγκαν και η απάντηση που ο ίδιος έδωσε στο ερώτημά του, επανέρχονται στην επικαιρότητα με όσα ζει η ανθρωπότητα στη δεύτερη θητεία Τραμπ.
Ρίγκαν και Τραμπ, είναι διαφορετικές περιπτώσεις. Έχουν, όμως, κοινά στοιχεία: Ανύπαρκτες ακαδημαϊκές βάσεις, βαθειά άγνοια, πρωτόγονος λόγος, απλοϊκή σκέψη και άκαμπτη θέληση.
Έχουν και διαφορές: Ο Τραμπ είναι αδιανόητα χυδαίος, προκλητικά αυταρχικός, παρανοϊκά μεγαλομανής, αχαλίνωτα εγωπαθής, χωρίς όρια και αναστολές. Ο Ρίγκαν ήταν μόνο μαχητικά αντικομμουνιστής.
Η (συμπτωματική) εκ των ένδον κατάρρευση του Κομμουνισμού επί προεδρίας του και οι πρόσκαιρες ελπίδες που δημιούργησε, δικαίωσαν και τον αντικομμουνισμό και την αφελή πεποίθηση του Ρίγκαν για την ανωτερότητα και την καθολική επικράτηση του Αμερικανικού συστήματος. Κατέκτησε, έτσι, ξεχωριστή θέση μεταξύ των μεταπολεμικών Αμερικανών Προέδρων.
* * *
Ο αλλοπρόσαλλος Τραμπ, αναστάτωσε τον πλανήτη, έσπρωξε την Ινδία στην αγκαλιά της Κίνας, ανέσυρε τον Πούτιν από το περιθώριο, εξανδραπόδισε κόσμο και ποδοπάτησε αξίες και αρχές.
Κι ενώ φαινόταν να βουλιάζει, σπέρνοντας μόνο φόβο και ανασφάλεια, αναδεικνύεται ξαφνικά μέγας ειρηνοποιός, που δοξολογείται από τους πάντες, ακόμη και από τη Χαμάς.
Η ‘δύναμη των πεποιθήσεων’, η εμμονή του Νόμπελ Ειρήνης και η συγκυρία, έβγαλαν τον Τραμπ στον αφρό, σβήνοντας μονοκονδυλιά αερολογίες, χυδαιότητες, βαναυσότητες και επικίνδυνες ακροβασίες.
Ασχέτως επιφυλάξεων, πρόκειται για επιτυχία, που δεν μπορεί ν’ αμφισβητηθεί. Και που γεννά ελπίδα για την Ουκρανία, όπου παίζεται το μέλλον του Δυτικού Κόσμου.
* * *
Χαμένοι στον μικρόκοσμο του Βαλκανικού επαρχιωτισμού μας, προσπερνάμε τα μείζονα ή –ακόμα χειρότερα-, τα κόβουμε και τα ράβουμε στα μέτρα της μικροκομματικής κακομοιριάς μας.
Εξ ου και η πληθωρική ενασχόληση με τα καμώματα του Τσίπρα, που κατακλύζει την πολιτική αγορά. Ο οποίος, -παρεμπιπτόντως- ουδεμία σχέση έχει με τους προβληματισμούς περί ηγεσίας. Του λείπουν και οι δύο προϋποθέσεις: Ούτε ‘αίσθηση προσανατολισμού’ ούτε ‘πεποιθήσεις’ διαθέτει. Απλώς ψάχνει…