«ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΣΥΣΤΗΜΙΚΟΥΣ», ΚΑΛΠΙΚΟΥΣ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ
Άρθρο του δικηγόρου και πρ. Δημάρχου Μεταμόρφωσης, Μιλιτιάδη Καρπέτα
Το πιο δηλητηριώδες υποπροϊόν, που μας κληροδότησε η Κρίση, είναι ο λεγόμενος ‘Αντισυστημισμός’. Τρύπωσε, αθόρυβα και ύπουλα, στην τρέχουσα πολιτική ορολογία και πίσω του κρύβονται κάθε καρυδιάς καρύδια.
Ο όρος μεταλλάχτηκε και έγινε του συρμού τα τελευταία χρόνια. Στις συνθήκες της Κρίσης και τη γενικότερη σύγχυση, που καλλιεργείται επιτηδείως και συνεχίζεται ακόμα, πήρε μια τάχα «αντιστασιακή» και «επαναστατική» χροιά.
Το περιεχόμενό του παραμένει ασαφές και απροσδιόριστο. Η αβασάνιστη χρήση του, όμως, τον κάνει ευρύχωρο και ελκυστικό, για πολλούς και διάφορους.
Κόμματα, αποκόμματα, φατρίες, σέχτες και ιδεοληπτικές και ιδεόπληκτες ομάδες, καμώνονται ή αισθάνονται πολέμιοι ενός αφηρημένου ‘Συστήματος’ που τάχα φταίει για όλα. Ακόμα, διαδικτυακοί και καφενόβιοι βαρύμαγκες, ‘αγανακτισμένοι’ και ψεκασμένοι, παριστάνουν τους «Αντισυστημικούς».
Επικίνδυνη -και για πολλούς ανεπίγνωστη- παρανόηση.
***
Τα πράγματα από την αρχή: Τι είναι το (πολιτικό) Σύστημα: Ο τρόπος με τον οποίο διαρθρώνονται, οργανώνονται και διοικούνται κοινωνίες και χώρες. Πόσα Συστήματα υπάρχουν; Βασικά δύο: Τα Δημοκρατικά και τα ολοκληρωτικά. Όλα τα’ άλλα είναι παραλλαγές και αποχρώσεις τους.
Αυτοί που προτιμούν τα Ολοκληρωτικά και τις παραλλαγές τους, είναι πράγματι «Αντισυστημικοί». Όσοι λατρεύουν τον Αδόλφο ή τον Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς, γοητεύονται από τον Πούτιν ή τους Μουλάδες, ή, έστω θαυμάζουν τον Τραμπ ή τον Μαδούρο, έχουν λόγους να υπονομεύουν τη Δημοκρατία.
Όσοι πιστεύουν ότι η Δημοκρατία είναι ό,τι καλύτερο επινόησε η ανθρώπινη σκέψη, αισθάνονται υπερηφάνεια που γεννήθηκε εδώ και που ζουν στην Ευρώπη, την καλύτερη γειτονιά του κόσμου, ακριβώς χάρη σ’ αυτήν, είναι εξ ορισμού αντίθετοι, σε κάθε ιδεολογικά, καιροσκοπικά ή τυχοδιωκτικά ‘Αντισυστημικό’.
***
Πρώτος μέγας «Αντισυστημικός», εμφανίστηκε ο Τσίπρας. Αποδείχτηκε θρασύδειλος τυχοδιώκτης . Ζημίωσε τη χώρα, έσπασε τα μούτρα του, έκανε «Κωλοτούμπα» και τώρα αγωνίζεται να γίνει «Συστημικός».
Επίγονοι και μιμητές του κατακλύζουν την πολιτική σκηνή, παριστάνοντας τους «Αντισυστημικούς», γιατί αυτό έχει πέραση στο τμήμα της κοινωνίας, που έχει χάσει τον ορθολογισμό του και γίνεται έρμαιο των τσαρλατάνων.
Οι πραγματικοί ιδεολόγοι, θιασώτες του Ολοκληρωτισμού, είναι λίγοι και πολιτικά περιθωριακοί. Αν εξαιρεθεί το ΚΚΕ, που θεωρητικά και ιδεολογικά είναι πράγματι αντισυστημικό αλλά στην πολιτική του πρακτική απολύτως ενταγμένο, απομένουν τα ρετάλια της Χρυσής Αυγής και τα ασήμαντα ακραία σχήματα.
Ο πονηρός έμπορος Βελόπουλος, η αδίστακτη και ανερμάτιστη Ζωή και η αλλοπαρμένη Καρυστιανού, ψαρεύουν στα θολά νερά του «Αντισυστημισμού».
Επικίνδυνος καιροσκοπισμός, που παραπλανά και δηλητηριάζει τη Δημοκρατία.