«ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ» ΚΑΙ «ΠΑΡΑΝΟΪΚΟΤΗΤΑ»
Άρθρο του δικηγόρου και πρ. Δημάρχου Μεταμόρφωσης, Μιλιτιάδη Καρπέτα
Μεγάλη σύγχυση και πολλά μπερδέματα! Κάποτε τα πράγματα ήταν σχετικά σαφή.
Συντηρητικά κόμματα, ήταν αυτά που πίστευαν ότι τα πράγματα είναι καλά και δεν χρειάζεται ν’ αλλάξουν. Προοδευτικά, αυτά που ήθελαν να τα αλλάξουν, για να γίνουν καλύτερα. Διστακτικά και με προσήλωση στο παρελθόν τα πρώτα, ενθουσιώδη, με τολμηρά ανοίγματα στο μέλλον, τα δεύτερα.
Με αυτή την απλή -αλλά με οντολογική και υπαρξιακή βάση-, διάκριση, διαμορφώθηκαν οι δύο πυλώνες της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, που λειτούργησε και μεγαλούργησε με την εναλλαγή τους στην εξουσία, στο Δυτικό κόσμο.
Δυναμική και πολυπλοκότητα του πολιτικού φαινομένου, δίνες των συγκυριών και καθοριστικός ρόλος των εκάστοτε ηγεσιών, δεν εγγυώνται στην πράξη ούτε τη «Συντηρητικότητα» ούτε την «Προοδευτικότητα», που επαγγέλλονται και θεωρητικά υπηρετούν τα αντίστοιχα πολιτικά σχήματα και οι ηγεσίες τους.
Στη βαθύτερη λειτουργία τους, πάντως, ο Συντηρητισμός συγκρατεί και προφυλάσσει από επικίνδυνα άλματα και ο Προοδευτισμός άνοιγε δρόμους στο μέλλον. (Η Ιστορία αξιοποιεί τα καλύτερα υλικά κάθε παράταξης και παραμερίζει τα άγονα και στείρα).
Επιπλέον, η θεμελιώδης διάκριση «Συντηρητικός» – «Προοδευτικός», αποτελούσε σταθερό σημείο αναφοράς και προσανατολισμού των πολιτών.
***
Παρά τις αναπόφευκτες τριβές και φύρες, η εναλλαγή Συντηρητικών -Προοδευτικών στην εξουσία, υπήρξε το επιτυχέστερο πολιτικό σύστημα στην παγκόσμια Ιστορία. Ελευθερία, ευημερία, πολιτισμός, ανθρωπισμός και υψηλές αξίες του Δυτικού κόσμου, σ’ αυτή τη διαλεκτική σχέση θεμελιώθηκαν και απ’ αυτήν αναπτύχθηκαν.
Η βίαιη είσοδος στη σκηνή του Κομμουνισμού στις αρχές του 20ού αιώνα απετέλεσε την πρώτη μεγάλη απειλή για τη δημιουργική και γόνιμη ισορροπία. Δεν μπόρεσε, όμως, να την καταστρέψει και η Δημοκρατία επιβίωσε στη Δύση.
***
Η δεύτερη επικίνδυνη απειλή, βρίσκεται σε εξέλιξη:
Οι δύο παραδοσιακές παρατάξεις διαβάλλονται, διαβρώνονται και υπονομεύονται εκατέρωθεν, από ποικιλώνυμες καινοφανείς σκοτεινές ιδεολογίες, καταχθόνιες και παρανοϊκές δυνάμεις. Περιέργως, στο σύνολό τους, αποκαλούνται με τον ουδέτερο όρο «Αντισυστημισμός». Κάτω από αυτόν, συνωστίζονται αδιάκριτα νεοναζί και φασιστοειδή, μηδενιστές και έξαλλοι ακροαριστεροί, ανερμάτιστοι τυχοδιώκτες και ψεκασμένοι, Πουτιναριό και Τραμπιστές, θρησκόληπτοι και σαλοί, αλιτήριοι και φαντασμένοι, ανερμάτιστοι και μωροφιλόδοξοι, παντός τύπου και προέλευσης.
***
Μέσα σ’ αυτό το χάος, οι ιδεολογικές διακρίσεις καταρρέουν. Στην Ελλάδα, η σύγχυση πλήττει βαρύτερα την Προοδευτική παράταξη. Η Συντηρητική Ν.Δ., παρά τους κλυδωνισμούς της, καταφέρνει να διαφοροποιείται από Βελόπουλους, Νατσιούς και Λατινοπούλες.
Το ΠΑΣΟΚ, η ιστορική προοδευτική παράταξη, έχει βυθιστεί στην σύγχυση: Δεν κατάφερε να ξεχωρίσει την «Ήρα από το στάρι». Μιλάει για προοδευτική παράταξη και δεν έχει ξεκαθαρίσει ποιοι ανήκουν σ’ αυτήν. Αποτέλεσμα: Ζαλίζεται από το Βελοπουλικό ξυλόλιο και σέρνεται πίσω από την ξεθεμελιώτρια Ζωή, δυσκολεύεται να αποφασίσει αν ο τυχοδιωκτισμός Τσίπρα, είναι προοδευτικός και αναρωτιέται αν η παλαβομάρα Βαρουφάκη έχει προοδευτικό πρόσημο. Στον αδέξιο σκεπτικισμό του, ο υβριδικός τσιπρο-Δούκας βρίσκει ευκαιρία.
Εδώ εντοπίζεται η στρέβλωση του πολιτικού συστήματος. Εδώ κολλάει η βελόνα του ΠΑΣΟΚ. Εδώ συντηρείται η κυριαρχία Μητσοτάκη.
Το μπέρδεμα μεταξύ «Προοδευτικότητας» και «Παρανοϊκότητας», προκαλεί πολλαπλές επικίνδυνες εμπλοκές. Για το ΠΑΣΟΚ, για τη Δημοκρατία και τη χώρα