Ανάρτηση με σαφείς αιχμές κατά της στάσης των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης έκανε πριν από λίγα λεπτά η Μαρία Καρυστιανού, απαντώντας σε όσα της καταλογίζονται σχετικά με τη χθεσινή της τοποθέτηση για το ζήτημα των αμβλώσεων.
Η ίδια ασκεί σφοδρή κριτική στην πλειονότητα των ΜΜΕ, κατηγορώντας τα ότι επέλεξαν να αγνοήσουν πλήρως τα θεσμικά και κοινωνικά ζητήματα που έθεσε σε πρόσφατη τηλεοπτική της συνέντευξη και να εστιάσουν μονοθεματικά σε μια «άκαιρη ερώτηση» περί αμβλώσεων. Όπως σημειώνει, παρακολούθησε «στωικά» την κάλυψη της συνέντευξής της στους δημοσιογράφους Γιώργος Στραβελάκης και Ράνια Καραμήτρου, διαπιστώνοντας –με ελάχιστες εξαιρέσεις– πλήρη αποσιώπηση ζητημάτων όπως η θεσμική εκτροπή, τα κυβερνητικά σκάνδαλα, η ακρίβεια, η φτωχοποίηση των πολιτών, η κατάσταση στον αγροτικό κόσμο και η κατάρρευση της υγείας και της παιδείας.
«Σκόπιμη διαστρέβλωση» και «δολοφονία χαρακτήρα»
Στην ανάρτησή της, η Μαρία Καρυστιανού υποστηρίζει ότι η απάντησή της στο θέμα των αμβλώσεων διαστρεβλώθηκε σκόπιμα, κάνοντας λόγο για οργανωμένη προσπάθεια αποδόμησής της και «δολοφονίας χαρακτήρα». Τονίζει ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν προσφέρονται για πολιτικά παιχνίδια ούτε αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης.
Ξεκαθαρίζει παράλληλα ότι η αναφορά της στην ανάγκη δημόσιου διαλόγου δεν αφορά περιορισμό δικαιωμάτων, αλλά τα κοινωνικά και θεσμικά αίτια που οδηγούν χιλιάδες γυναίκες στην απόφαση της άμβλωσης. Όπως επισημαίνει, αυτά περιλαμβάνουν την ελλιπή ενημέρωση των νέων, την απουσία συστηματικής σεξουαλικής αγωγής, τη δυσκολία πρόσβασης σε σύγχρονες μεθόδους αντισύλληψης και, κυρίως, τα σοβαρά κενά στο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας.
Έμφαση στην πρόληψη και την κοινωνική στήριξη
Η Καρυστιανού υποστηρίζει ότι ο ουσιαστικός δημόσιος διάλογος οφείλει να μετατοπιστεί στη δημιουργία δομών στήριξης για εγκύους και νέες μητέρες, στη δωρεάν πρόσβαση στον οικογενειακό προγραμματισμό και την αντισύλληψη, στη στήριξη της μονογονεϊκής οικογένειας και σε πολιτικές που δεν φέρνουν τις γυναίκες αντιμέτωπες με το δίλημμα ανάμεσα στην κύηση, την εργασία και τις σπουδές.
Αναφερόμενη στη δημογραφική κρίση, τονίζει ότι δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσω περιορισμού δικαιωμάτων, αλλά μόνο μέσα από ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος που θα προσφέρει πραγματικές επιλογές και ουσιαστική στήριξη. Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά, η ελευθερία της γυναίκας προϋποθέτει οικονομική ασφάλεια, πρόσβαση στην υγεία, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και ουσιαστική προστασία της μητρότητας.
Κλείνοντας, δηλώνει υπέρ ενός δημόσιου διαλόγου με όρους δημόσιας υγείας, κοινωνικής πρόνοιας και θεσμικού σεβασμού, με στόχο –όπως υπογραμμίζει– καμία γυναίκα να μη φτάνει σε αδιέξοδο από φόβο, άγνοια ή εγκατάλειψη, δίνοντας έμφαση στην πρόληψη, την ενημέρωση και την κοινωνική αλληλεγγύη αντί του διχασμού.