Ζεϊμπέκικο, μνήμη και ταυτότητα
Δεν το τραγούδησε. Το εξομολογήθηκε. Σε μια συνέντευξη με λόγο καθαρό και ψυχή ακάλυπτη, η ερμηνεύτρια μιλά για το ζεϊμπέκικο που δεν διάλεξε εκείνη – αλλά την επέλεξε.
Μιλά για πίστη, προσφυγιά, ταυτότητα και το βάρος της μνήμης, σε μια κατάθεση που θυμίζει πως η παράδοση δεν είναι παρελθόν, αλλά στάση ζωής. Ο ΧΤΥΠΟΣ φιλοξενεί μια συνέντευξη που δεν χαϊδεύει αυτιά, αλλά χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά.
Τι ήταν αυτό που σε έκανε να πεις «αυτό το ζεϊμπέκικο είναι δικό μου»;
Αυτό το ζεϊμπέκικο δεν το βρήκα, με διάλεξε. Ήταν η έμπνευση της Τασούλας Θωμαίδου, που γνωρίζοντας την ιστορία μου και τη ζωή μου, έγραψε για μένα. Και μ’ αυτόν τον τρόπο το ζεϊμπέκικο έγινε “δικό μου“ .
Το ζεϊμπέκικο είναι ένας χορός-εξομολόγηση. Ποια ήταν η δική σου «προσευχή» όταν το τραγουδούσες;
Το ζεϊμπέκικο είναι ένας χορός με εσωτερικότητα. Κουβαλάει μια ιστορία, την ιστορία της κάθε ψυχής που το χορεύει. Ο δικός μου χορός είναι μια εξομολόγηση στον εαυτό μου. Ότι πάντα ήμουν εδώ για μένα. Αντλώντας δύναμη από την πίστη μου στο Θεό, στηριζόμουν μονάχα στις δικές μου δυνάμεις.
Πώς συναντήθηκαν η δική σου αλήθεια, οι στίχοι της Τασούλας Θωμαΐδου και η μουσική του Θάνου Γεωργουλά;
Οι αλήθειες μας συναντιούνται σ’ ένα σημείο κοινό και για τους τρεις μας. Με αυτό το τραγούδι θέλαμε ν’ αποτίσουμε φόρο τιμής στη “ μαγκιά “ της ψυχής μας.
Οι στίχοι μιλούν για λύτρωση. Εσύ, τι βάρους «πέταγμα» θυμάσαι πιο έντονα;
Οι στίχοι μιλούν για λύτρωση. Και ο, τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τον καθένα μας. Χρόνια τώρα, περιμένω τη δική μου λύτρωση που αφορά στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, την Κύπρο. Η προσφυγιά είναι πληγή που αιμορραγεί. Πονάει, πονάει πολύ. Και ‘ γώ, είμαι μία ανάμεσα στους τόσους άλλους πρόσφυγες. Αυτό καρτερώ, τον γυρισμό στον Καραβά και στο Βουνό, τα χωριά των γονιών μου…το γυρισμό στον τόπο μου, στη γη μας.
Ο Θάνος δημιούργησε ένα κλασικό ζεϊμπέκικο με σύγχρονη ανάσα. Σε ποιο σημείο ένιωσες ότι το τραγούδι «κλείδωσε» πάνω σου;
Νομίζω στο στίχο “ μια χάρη δώσε μου να ζω και δυό για να πεθαίνω”.
Έχεις τραγουδήσει την Ελλάδα όσο λίγοι. Τι φοβάσαι ότι χάνουμε ως λαός καθώς απομακρυνόμαστε από τη γενιά που μεγάλωσε με την παράδοση στο χέρι;
Φοβάμαι ότι με την παγκοσμιοποίηση κινδυνεύουμε να χάσουμε την ταυτότητα μας. Και ας είμαστε εμείς που δώσαμε τα φώτα σ’ όλο τον κόσμο, που διδάξαμε πολιτισμό σ’ όλη την οικουμένη. Εμείς οι Έλληνες, η Ελλάδα μας. Μια Ελλάδα φως, αυτό είμασταν, αυτό είμαστε.
Και γιατί, “ Όλοι οι καιροί σκύβουν πάνω από τον Παρθενώνα” . Ας αναλογιστούμε την τιμή και το χρέος αυτής της φράσης.
Αν το ζεϊμπέκικο ήταν άνθρωπος, τι συμβουλή πιστεύεις ότι θα σου έδινε σήμερα;
Ζούμε σε καιρούς δύσκολους και άγριους. Η διέξοδος μας πρέπει να είναι η τέχνη. Να βρούμε έναν υγιή τρόπο έκφρασης και αποφόρτισης. Όχι βιαιότητες, όχι μικρότητες.
Η λύτρωση μόνο μέσα από την τέχνη μπορεί να έρθει, σε όποια μορφή…μουσική, χορό, θέατρο, ζωγραφική….
Πιστεύεις ότι η νέα γενιά μπορεί να ξαναβρεί την ουσία του ζεϊμπέκικου ή κινδυνεύουμε να το κάνουμε TikTok challenge και να το κλαίμε;
Είμαι αισιόδοξη. Εχω μεγάλη πίστη στη νέα γενιά. Λάθος να την υποτιμούμε. Οι νέοι είναι η ελπίδα μας.
Τι θα ήθελες να νιώσει ένας 20χρονος βλέποντας αυτό το videoclip;
Ότι η Ελλάδα δίνει δυναμικό παρών μ’ ένα ζεϊμπέκικο που τόσο ταιριαστά παντρεύει την παράδοση με την ψυχή. Το videoclip έχει τη δύναμη να εμπνεύσει τους νέους να ανακαλύψουν και να αγκαλιάσουν την ελληνική παράδοση.
Πότε ήταν η τελευταία φορά που χόρεψες ζεϊμπέκικο εκτός κάμερας;
Κάθε Τετάρτη χορεύουμε ζεϊμπέκικο στο Μayor . Όλοι μαζί γινόμαστε μια παρέα και περνάμε υπέροχα!
Τι φοβάσαι περισσότερο: τη σιωπή πριν μπεις στο στούντιο ή τα πρώτα δευτερόλεπτα πριν ανέβεις στη σκηνή;
Δεν με φοβίζει τίποτα από τα δύο μια και δεν αφήνω τίποτα στην τύχη. Είμαι πάντα έτοιμη και σωστά προετοιμασμένη.