«ΑΛΛΑΓΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑΣ; ΑΛΛΑΓΗ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ Ή ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ;»
Άρθρο του τ. Προέδρου Δ.Σ.Α. & Ολομέλειας Προέδρων Δ.Σ. Ελλάδος, Δημήτριου Κ. Βερβεσού
Στην μπάλα, στην πολιτική και στη δικηγορία έλεγε κάποιος παλιός δικηγόρος γνωστός μου μετράει το αποτέλεσμα. Με αφορμή τους αγώνες του Μουντιάλ 2026 και τον απρόσμενο και πρόωρο αποκλεισμό ιστορικών ποδοσφαιρικών ομάδων, όπως η Γερμανία, η Ολλανδία, η Ουρουγουάη, από τους « Δαυίδ» του Παγκόσμιου ποδοσφαιρικού στερεώματος, μου ήρθε πάλι στην ενθύμηση η συγκεκριμένη φράση.
«Στην μπάλα, στην πολιτική και στη δικηγορία […] μετράει το αποτέλεσμα»
Προφανώς οι «μεγάλοι» χαμένοι στις μάχες της ζωής και όχι μόνο της πολιτικής και δικηγορίας , ποτέ δεν μαθαίνουν από τα πάθη τους, αλλά αυτάρεσκα και αυτοαναφορικά εξοβελίζουν το κακό ρίχνοντας το «κρίμα» σε κάποιο «αποδιοπομπαίο τράγο» όστις αίρει τις αμαρτίες της χώρας: συνήθως ο προπονητής ή ένας τερματοφύλακας ή κάποιος μοιραίος παίχτης».
Σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις (Ν. Κορέα, Κολομβία, κλπ) αυτοί δεν γίνονται απλά αποδέκτες έντονης κριτικής αλλά και προπηλακισμού ακόμα και έντονης βίας. Ποτέ δεν ψάχνουν να βρουν τις βαθύτερες παθογένειες της ήττας, να διδαχθούν από αυτή και να εγκαταβιώσουν μέσα τους την αλλαγή στρατηγικής και πλεύσης. Αυτό το κάνουν συνήθως οι «μικροί» χαμένοι αυτών των μαχών για τους οποίους η νίκη δεν είναι μόνο θέμα επιβίωσης, αλλά αξιοπρέπειας και τιμής. Όπως έλεγε και ο παλιός Άγγλος ποδοσφαιράνθρωπος Bill Shankly « Μερικοί πιστεύουν ότι το ποδόσφαιρο είναι μια υπόθεση ζωής ή θανάτου. Τους διαβεβαιώ ότι είναι κάτι πιο σημαντικό από αυτό.»
Αποδέκτης αυτής της κοσμοαντίληψης των τράγ(ικ)ών και αναπαραγωγέας της είναι και η νομολογία των δικαστηρίων της χώρας, και δη του Αρείου Πάγου σε ανώτατο διοικητικό επίπεδο, που έκρινε με αφορμή την αποτυχημένη πορεία της εθνικής ομάδας Ποδοσφαίρου της χώρας μας ως σπουδαίο λόγο που δικαιολογεί την καταδίκη του προπονητή της, τα δυσμενή αποτελέσματα της ομάδας, παρά την επίμονο, διαρκή και λυσιτελή παρουσία του στον «πάγκο της Εθνικής».
«Οι “μεγάλοι” χαμένοι στις μάχες της ζωής […] ποτέ δεν μαθαίνουν από τα πάθη τους, αλλά αυτάρεσκα και αυτοαναφορικά εξοβελίζουν το κακό ρίχνοντας το “κρίμα” σε κάποιο “αποδιοπομπαίο τράγο”…»
Βέβαια, η ομάδες που «ανακαλύπτουν» εκ των υστέρων την ανικανότητα ή την ακαταλληλότητα του προπονητή τους μεσούσης της αθλητικής περιόδου και δεν τον αντικαθιστούν με κάποιον άλλον, προφανώς , πρέπει να εξηγήσουν την επιμονή διατήρησης του ή άλλους λόγους που τις απέτρεψαν να πράξουν προφανώς εξωαθλητικώς (!!!). Και αν στο ποδόσφαιρο διακυβεύεται το γόητρο μιας ομάδας ή τα οικονομικά της αποτελέσματα , στη δικηγορία το διακύβευμα είναι η ελευθερία και η περιουσία των διαδίκων , αλλά στη πολιτική η τύχη και η πορεία ενός λαού και ενός έθνους.
«Απαιτείται εθνική ομοψυχία, κοινωνική αφύπνιση, ατομική ευθύνη, αλλά και υπερβάσεις ταξικών ταυτίσεων…»
«Οι λαοί έχουν τους ηγέτες και την τύχη που τους αξίζει» είχε πει κάποιος άλλος μέγας πολιτικός, αλλά το να κινδυνεύει η χώρα να ζήσει στα επόμενα χρόνια μια ακόμα εθνική καταστροφή ( εδαφική, οικονομική, δημογραφική, οικολογική, πολιτισμική κλπ) είναι κάτι που επιβάλλει την αλλαγή προπονητή on the go και όχι μετά την “απομάκρυνση” από το ταμείο. Δεν αντέχει ο λαός και το έθνος να ξαναζήσει, ότι έχει ζήσει με την Μικρασιατική καταστροφή , τον εμφύλιο πόλεμο, τη χαίνουσα πληγή της Κύπρου , τη δικτατορία του 1967, εξορίες ή διωγμούς , τρία (3) Μνημόνια (οικονομικά), αποικιοκρατικές πρακτικές και λοιπά, είναι πάρα πολλά μέσα σε μόλις 129 χρόνια (1897-2026). Χρειαζόμαστε μια νέα εθνική ενότητα εφάμιλλη των Βαλκανικών Πολέμων της « Μεγάλης Ιδέας» του Ελευθερίου Βενιζέλου, της Εθνικής Αντίστασης του αντιδικτατορικού αγώνα.
Απαιτείται εθνική ομοψυχία, κοινωνική αφύπνιση, ατομική ευθύνη, αλλά και υπερβάσεις ταξικών ταυτίσεων με μεγάλα συμφέροντα εξωτερικά ή εσωτερικά , τοξικών πρακτικών. Απαιτείται μια νέα εθνική και κοινωνική (Επ)Ανάσταση απέναντι στη νοοτροπία του «αποδιοπομπαίου τράγου» , όπως έλεγε και ο μέγας Έλληνας λογοτέχνης « Να αγαπάς την ευθύνη, να λες εγώ μοναχός μου θα σώσω τη γη. Αν χαθεί, εγώ φταίω».