Ο Ανδρέας Ανδρεόπουλος ανήκει σε εκείνη τη γενιά ηθοποιών που μεγάλωσε με το θέατρο ως πυξίδα και όχι ως συμπλήρωμα της τηλεόρασης.
Με μια διαδρομή που ξεκινά από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και περνά από εμβληματικές τηλεοπτικές στιγμές, επιστρέφει σήμερα στο φυσικό του σπίτι: τη σκηνή.
Μετά από χρόνια απουσίας από το θέατρο, πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Είκοσι έξι και μία» στο Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ, αποδεικνύοντας ότι η ωριμότητα ενός ηθοποιού δεν είναι ηλικία — είναι στάση ζωής.
Μιλάμε μαζί του για την επιστροφή, τη διαδρομή, τις επιλογές και όσα δεν λέγονται εύκολα σε μια εποχή που όλα λέγονται πρόχειρα.
Τι σας έκανε να πείτε τώρα «ναι» στο θέατρο μετά από τόσα χρόνια;
Το έργο, η σύνθεση του θιάσου, ο σκηνοθέτης Μπάμπης Κλαλιώτης και η φιλία μας από το παρελθόν.. Επίσης η γνωριμία μου με την Ειρήνη Σταματίου και η εμπιστοσύνη που μου ενέπνευσε.
Τι έχει αλλάξει περισσότερο σε εσάς ως ηθοποιό από την τελευταία σας θεατρική εμφάνιση;
Νιώθω πιο σίγουρος, ωριμότερος και με καλύτερη ικανότητα συγκέντρωσης επί σκηνής.
Το θέατρο είναι επιστροφή ή συνέχεια για εσάς;
Νομίζω είναι μια επανεκκίνηση..
Τι ήταν αυτό που σας συγκίνησε στο έργο και στον ρόλο σας;
Η ιστορία τους.. Η περιπέτεια του ρόλου από τη μία συνθήκη στην άλλη.. Η ξεκάθαρη αφήγηση του διηγήματος στη θεατρική δράση.
Σε ποιο σημείο του έργου αναγνωρίσατε τον εαυτό σας;
Στο τέλος του… Στη στιγμή που το θύμα γίνεται θύτης.. Όταν ο ρόλος διαπιστώνει πως η ζωή τελικά έχει το δικό της νομο.
Είναι μια παράσταση που μιλά περισσότερο στο συναίσθημα ή στη σκέψη;
Σαφώς στο συναίσθημα. Η σκέψη έρχεται μετά.. Όπως συμβαίνει και στις ζωές μας.
Αν κοιτάξετε πίσω, ποια απόφαση θεωρείτε σήμερα πιο σωστή;
Όταν έφυγα από την Αθήνα και πήγα στην Λάρισα και την Ζάκυνθο να κάνω εκεί το θέατρο που ήθελα τότε, Βρήκα εξαιρετικές συνθήκες και πρωτογενές υλικό.
Υπήρξε στιγμή που είπατε «ως εδώ» με την τηλεόραση;
Όχι. Την τηλεόραση την αγαπώ ειλικρινά. Είπα ” ως εδώ” σε μία σειρά που συμμετείχα κάποτε.
Πόσο δύσκολο είναι να μην παγιδευτεί ένας ηθοποιός σε έναν ρόλο που τον σημάδεψε;
Νομίζω δεν θέλει να παγιδευτεί πουθενά. Οι παραγωγοί και το κοινό τον σημαδεύουν. Τον ταυτίζουν με τον ρόλο γιατί έκανε επιτυχία. Τι να γίνει;.. Συμβαίνουν κι αυτά..
Τι σας κουράζει περισσότερο στη σύγχρονη τηλεοπτική πραγματικότητα;
Η αφόρητη επανάληψη των ίδιων και των ίδιων προσώπων, ιδεών, ταινιών.
Τι σας συγκινεί ακόμη στο επάγγελμα του ηθοποιού;
Η πρόκληση των ρόλων και η επαφή με τους ανθρώπους – κοινό και συνεργάτες.
Τι σας φοβίζει περισσότερο: η σιωπή ή η έκθεση;
Μάλλον η έκθεση. Έχει περισσότερα άγνωστα σημεία.. Με τη σιωπή τα πηγαίνω καλύτερα.
Πότε νιώσατε τελευταία φορά πραγματικά περήφανος για τη δουλειά σας;
Όταν σκηνοθέτησα στη Λάρισα τις “Επικίνδυνες Σχέσεις” του Λακλώ.. Όμως σύντομα η περηφάνια έγινε όρεξη για δουλειά.. Για ακόμα καλύτερα πράγματα.
Αν δεν γινόσασταν ηθοποιός, τι θα ήσασταν;
Δεν ξέρω.. Ίσως κάποιος παραβατικός που θα τριγυρνούσε από φυλακή σε φυλακή..
Τι θα θέλατε να πάρει ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση;
Την αλήθεια της στιγμής που έζησε.. Να πει “ναι” είναι κι αυτό η ζωή.
Τι σημαίνει για εσάς σήμερα η λέξη «επιτυχία»;
Κάτι υπέροχο που θέλει αγώνα πολύ για να κρατήσει. Μα και να φύγει θα ξανάρθει αρκεί να δουλεύει κανείς σκληρά.