Ο Ραφαέλ Αριστοτέλους μιλά στον Χ-τύπο για την παράσταση EVELYN – EVELYN
Ο Ραφαέλ Αριστοτέλους είναι από εκείνους τους ηθοποιούς που δεν κρύβονται πίσω από την τεχνική τους.
Στο Evelyn Evelyn, το dark cabaret musical σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, που ακροβατεί ανάμεσα στο θέατρο, τη μουσική και την κίνηση, ερμηνεύει πολλαπλούς ρόλους με ακρίβεια, τόλμη και έντονη συναισθηματική διαθεσιμότητα. Για τον ίδιο, η μουσική δεν είναι διακόσμηση αλλά δράση, το σώμα γίνεται αφηγητής και το χιούμορ τρόπος επιβίωσης μέσα στο σκοτάδι της ιστορίας. Μιλά με ειλικρίνεια για τις δυσκολίες του έργου, για τους ρόλους που λειτουργούν σαν καθρέφτης και για την ευθύνη του αφηγητή σε μια βαθιά τραυματική αφήγηση.
Μια συζήτηση για την υποκριτική χωρίς ωραιοποιήσεις, για το ρίσκο της ζωντανής μουσικής και για εκείνο το θέατρο που δεν σε χαϊδεύει – σε ταρακουνάει.
Ερμηνεύεις πολλαπλούς ρόλους σε ένα έργο που ισορροπεί ανάμεσα στο μουσικό και το θεατρικό. Πού γέρνει τελικά η ζυγαριά για σένα;
Η ζυγαριά για μένα τα τελευταία τέσσερα χρόνια, γέρνει ξεκάθαρα προς την μεριά της υποκριτικής. Στο συγκεκριμένο έργο ωστόσο, δεν μπορώ να ξεχωρίσω ένα απ´τα δύο, αν έπρεπε να διαλέξω όμως θα διάλεγα την υποκριτική. Βάζω στο παιχνίδι και ένα τρίτο στοιχείο, την κινησιολογία-χορό, που ο συνδυασμός των τριών με έχει εξιτάρει σε τεράστιο βαθμό. Αν και το συγκεκριμένο έργο είναι ένα Dark Cabaret Musical, η μουσική γίνεται φορέας δράσης, και όχι αυτοσκοπός.
Πώς διαχειρίζεσαι τη διαρκή εναλλαγή χαρακτήρων χωρίς να «φαίνεται η αλλαγή»;
Θα κρατήσω ένα πολύ θετικό σχόλιο από έναν συνάδελφο που έχει παρακολουθήσει την παράσταση. «Ήσουν ο κάθε ρόλος, δεν έπαιζες τον κάθε ρόλο». Αν και με δυσκόλεψε αρκετά η διαρκή εναλλαγή ρόλων στις πρόβες που κάναμε, με την επανάληψη, την μεθοδικότητα και την μελέτη-ανάλυση που έκανα για όλους τους ρόλους, με βοήθησε και με ξεκλείδωσε σε μεγάλο βαθμό να αναδείξω την μοναδικότητα του κάθε ρόλου.
Το Evelyn Evelyn δεν χαρίζεται συναισθηματικά. Ποιο σημείο του έργου σε δυσκόλεψε περισσότερο;
Με μεγάλη αυτοπεποίθηση και ειλικρίνεια, μπορώ να πω ότι δεν υπάρχει κάποιο εύκολο σημείο στο έργο. Με εξαίρεση κάποιες μικρές σε διάρκεια σκηνές, σχεδόν σε όλο το έργο είμαστε και οι τέσσερις ηθοποιοί πολύ φορτισμένοι συναισθηματικά. Η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα, ήταν το γεγονός ότι οι περισσότεροι ρόλοι που υποδύομαι, είναι εντελώς κόντρα με τον χαρακτήρα μου και τα όσα πρεσβεύω σαν άνθρωπος.
Το Dark Cabaret έχει ειρωνεία, σκοτάδι και χιούμορ. Ποιο από τα τρία σε αφορά περισσότερο ως καλλιτέχνη;
Από τις τρεις επιλογές θα διαλέξω το χιούμορ το οποίο σε αρκετές περιπτώσεις γεννιέται μέσα απ´τα άλλα δύο. Ακόμα και στις πιο σκοτεινές μας στιγμές, με τον πιο κωμικοτραγικό τρόπο, βρίσκουμε το θάρρος να φωτίσουμε αυτά τα σκοτάδια με το δικό μας μοναδικό χιούμορ. Αν και δεν θα μου έβαζα κάποια ταμπέλα ως προς το είδος που υπηρετώ, το χιούμορ με χαρακτηρίζει έντονα στην καθημερινότητά μου.
Υπάρχει κάποιος ρόλος που λειτουργεί για σένα σαν καθρέφτης;
Θα έλεγα πως ταυτίζομαι με δύο απ´τους ρόλους που υποδύομαι. Ο πρώτος ρόλος, είναι ο αφηγητής ο οποίος περνάει από ένα rollercoaster συναισθημάτων και συμπάσχει απ´την αρχή μέχρι και το τέλος με τις δίδυμες Evelyn. O δεύτερος ρόλος είναι το αγόρι που εργάζεται στο Off Road Diner, το οποίο έχει αγνά και αληθινά συναισθήματα και με έναν τόσο ιδιαίτερο και αυθόρμητο τρόπο εμπιστεύεται το ένστικτο του και ερωτεύεται με όλη του την καρδιά.
Πώς είναι να αφηγείσαι μια τόσο τραυματική ιστορία χωρίς να βρίσκεσαι στο σώμα των βασικών ηρωίδων;
Η θέση μου σαν αφηγητής είναι πολύ λεπτή, σημαντική και με απόλυτο σεβασμό και ακρίβεια. Το ότι δεν «κατοικώ» στο σώμα των βασικών ηρωίδων δεν σημαίνει ότι αποδυναμώνει την βαθιά ανάγκη μου να επικοινωνήσω την ιστορία τους και όλα τα συναισθήματα τους με τους θεατές. Κάτι πολύ σημαντικό που με βοήθησε στον ρόλο του αφηγητή αλλά και γενικά σε κάθε μου ρόλο, είναι η απόλυτη προσήλωση μου στην κάθε λέξη και κίνηση των συμπαικτών μου.
Η ζωντανή μουσική αλλάζει τον τρόπο που «αναπνέει» η ερμηνεία σου στη σκηνή;
Η ζωντανή μουσική απογειώνει το αποτέλεσμα σε όλα τα επίπεδα και σου δημιουργεί την αίσθηση της ανατριχίλας. Γίνεται αυτόματα συμπαίκτης στην κάθε μας αναπνοή, στο κάθε μας βήμα, στην κάθε μας σκέψη. Μας δίνει την ελευθερία να αυτοσχεδιάσουμε και να γεννήσουμε ήχους και ιδέες. Αν και κάποιοι θα πουν είναι ρίσκο, εγώ θα πω με σωστή οργάνωση, είναι ένα μεγάλο όπλο και πλεονέκτημα. Στην συγκεκριμένη παράσταση, το cello του Αλέξανδρου Κασαρτζή αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές μας, τα πλήκτρα του Μάριου Καραμπότη γίνονται ένα με τον παλμό μας και τα πνευστά του Γιώργου Δούσου, χαϊδεύουν τα αυτιά μας.
Αν το έργο είχε προειδοποίηση για το κοινό, τι θα έγραφε με μικρά γράμματα από κάτω;
Για όσους έχουν καρδιακά και αναπνευστικά προβλήματα: Δεν φέρουμε καμία ευθύνη για τυχόν λιποθυμίες, επαναλαμβανόμενους εφιάλτες ή ακόμα και ΘΑΝΑΤΟ.