Η Κατερίνα Φελλά μιλά για την “Ανθρώπινη Φωνή”, τον έρωτα, τη δοκιμασία και τη δύναμη να ξαναγεννιέσαι
Υπάρχουν έργα που δεν ανεβαίνουν απλώς στη σκηνή· ανασαίνουν μαζί με τον άνθρωπο που τα ερμηνεύει. Η «Ανθρώπινη Φωνή» του Ζαν Κοκτώ είναι ένα τέτοιο έργο· ένας σπαρακτικός μονόλογος για την απώλεια, τον έρωτα και τη μοναξιά. Όταν όμως το συναντά μια γυναίκα που έχει περάσει τη δική της προσωπική δοκιμασία, τότε η φωνή του αποκτά άλλη βαρύτητα — γίνεται εξομολόγηση, ευγνωμοσύνη και λύτρωση.
Η Κατερίνα Φελλά επιστρέφει στη σκηνή πιο αληθινή από ποτέ. Μιλά με γενναιότητα για την περιπέτεια της υγείας της, για τον φόβο που έγινε σύμμαχος, για τη δουλειά που έγινε καταφύγιο. Μέσα από τη «Φωνή» της, αναγνωρίζει το δικαίωμα κάθε γυναίκας να είναι ευάλωτη, να πονά και να αγαπά χωρίς ντροπή.
Μια συνέντευξη που δεν μιλά μόνο για το θέατρο — αλλά για τη ζωή την ίδια· για τη στιγμή που το σκοτάδι ανοίγει και μπαίνει φως.
Η “Ανθρώπινη Φωνή” είναι ένα έργο για τη μοναξιά και τον αποχωρισμό. Πώς άλλαξε η δική σας “φωνή” μετά την προσωπική σας περιπέτεια;
Η φωνή μου έγινε πιο αληθινή. Δεν χρειάζεται πια να αποδείξω τίποτα — ούτε σε μένα, ούτε στους άλλους. Έμαθα να μιλώ με ευγνωμοσύνη και όχι με φόβο. Κάθε λέξη, κάθε ανάσα πάνω στη σκηνή είναι ένα “ευχαριστώ” που είμαι ακόμα εδώ.
Ποια ήταν η στιγμή που είπατε “θα το παλέψω” – και τι σας κράτησε όρθια σε εκείνη τη διαδρομή;
Η στιγμή που ένιωσα πως δεν έχω άλλη επιλογή. Ο φόβος, όταν τον κοιτάξεις κατάματα, γίνεται σύμμαχος. Με κράτησαν οι άνθρωποί μου, η πίστη, αλλά και η αγάπη για τη ζωή. Και, όσο παράξενο κι αν ακουστεί, με κράτησε και η δουλειά μου· το θέατρο ήταν ο πιο ασφαλής τόπος για να πονέσω και να ξανασταθώ.
Αν η ασθένεια είχε πρόσωπο, τι θα της λέγατε σήμερα;
Θα της έλεγα “σε ευχαριστώ”. Μου πήρες πολλά, αλλά μου χάρισες τη διαύγεια να δω ποια είμαι στ’ αλήθεια. Δεν είμαι πια η ίδια γυναίκα — είμαι πιο ουσιαστική, πιο συνειδητή, πιο γενναία.
Πολλές γυναίκες φοβούνται να μιλήσουν ή να δείξουν τη δυσκολία τους. Εσείς πώς βρήκατε τη δύναμη να τη μετατρέψετε σε τέχνη;
Όταν πονάς, έχεις δύο επιλογές: να σιωπήσεις ή να μεταμορφώσεις τον πόνο σε κάτι που αγγίζει κι άλλους. Εγώ διάλεξα το δεύτερο. Δεν ήθελα να κρύψω την ιστορία μου, ήθελα να τη φωτίσω — για να θυμίσω πως η ευαλωτότητα είναι κι αυτή μια μορφή δύναμης.
Η παράσταση έχει έναν λυτρωτικό χαρακτήρα. Νιώθετε ότι μέσω της “Ανθρώπινης Φωνής” θεραπεύσατε και κάτι μέσα σας;
Απόλυτα. Είναι σαν κάθε παράσταση να είναι μια εξομολόγηση που καθαρίζει την ψυχή. Στο τέλος, δεν υπάρχει θλίψη — υπάρχει μόνο φως. Είναι μια πορεία από τον φόβο προς την αποδοχή και, τελικά, προς την ελευθερία.
Ο έρωτας και η ασθένεια — δύο δυνάμεις που δοκιμάζουν τον άνθρωπο. Πιστεύετε πως μέσα από τη δοκιμασία μαθαίνουμε τελικά να αγαπάμε πιο ουσιαστικά;
Ναι. Ο έρωτας που αντέχει μέσα στη δοκιμασία είναι ο αληθινός. Όταν κάποιος μένει δίπλα σου όχι γιατί όλα είναι όμορφα, αλλά γιατί είσαι εσύ, τότε καταλαβαίνεις τι σημαίνει αγάπη χωρίς όρους. Κι αυτό δεν ξεχνιέται ποτέ.
Τι σημαίνει για εσάς “θηλυκή δύναμη” σήμερα;
Να είσαι ευάλωτη χωρίς να ντρέπεσαι. Να φροντίζεις, να γελάς, να πονάς και να προχωράς χωρίς να χρειάζεται να απολογείσαι. Η θηλυκή δύναμη δεν φωνάζει — ανασαίνει ήσυχα, αλλά γεμίζει τον χώρο.
Υπάρχει μια φράση, ένα τραγούδι ή μια σκέψη που σας συνόδευσε σε αυτή τη δύσκολη περίοδο και έγινε το προσωπικό σας “μανιφέστο”;
Το τραγούδι της Άννας Βίσση «Καλημέρα καινούρια μου αγάπη». Ήταν σαν μια υπόσχεση στον εαυτό μου ότι κάθε μέρα μπορεί να είναι μια καινούρια αρχή — ακόμα κι αν όλα έχουν αλλάξει.
Αν μπορούσατε να μιλήσετε σε μια γυναίκα που μόλις έχει λάβει μια παρόμοια διάγνωση, τι θα της λέγατε;
Να μην πιστέψει ποτέ ότι τελειώνει κάτι. Απλώς αρχίζει μια άλλη εκδοχή της ζωής της — πιο αληθινή, πιο βαθιά. Να ζητήσει βοήθεια, να αφεθεί να αγαπηθεί, και να μην ντρέπεται να φοβηθεί. Ο φόβος είναι ανθρώπινος, αλλά δεν είναι μόνιμος.
Η τέχνη, λένε, έχει τη δύναμη να λυτρώνει. Νιώθετε ότι αυτή η παράσταση μπορεί να αγγίξει και να δυναμώσει άλλες γυναίκες που πέρασαν ή περνούν κάτι αντίστοιχο;
Αυτός είναι ο λόγος που την κάνω. Αν μια γυναίκα βγει από την παράσταση και νιώσει έστω για λίγο πιο δυνατή, πιο γαλήνια, πιο “ζωντανή”, τότε όλη αυτή η διαδρομή είχε νόημα. Γιατί στο τέλος, η “Ανθρώπινη Φωνή” δεν είναι μια κραυγή πόνου — είναι ένας ύμνος ζωής.