Ένα από τα εμβληματικότερα έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, ο «Βυσσινόκηπος» του Αντόν Τσέχωφ, κάνει πρεμιέρα από το Εθνικό Θέατρο στις 26 Φεβρουαρίου, στην Κεντρική Σκηνή του Κτιρίου Τσίλλερ, σε διασκευή και σκηνοθεσία του Έκτορα Λυγίζου. Η νέα αυτή παραγωγή βασίζεται στη μετάφραση της Χρύσας Προκοπάκη και συγκροτείται από έναν 11μελή θίασο, επιχειρώντας να προσεγγίσει το έργο μέσα από τους όρους ενός ιδιότυπου «μουσικού ρεαλισμού», όπου το κείμενο λειτουργεί ως παρτιτούρα και οι ανθρώπινες φωνές ως μουσικά όργανα.
Η ιλαρή και ταυτόχρονα σπαρακτική τραγικωμωδία του Τσέχωφ μιλά για την αέναη προσπάθεια του ανθρώπου να εξορκίσει τον τρόμο της απώλειας, της σιωπής και του κενού, που διαρκώς απειλούν να τον καταπιούν. Με τη δράση να τοποθετείται εξ ολοκλήρου στο καθιστικό μιας ρωσικής ντάτσας, το κύκνειο άσμα του Ρώσου δραματουργού παρουσιάζεται ως κατεξοχήν έργο συνόλου, εστιάζοντας στις σχέσεις και στις λεπτές ισορροπίες ανάμεσα στα πρόσωπα που το κατοικούν.
Τα μέλη μιας ευρύτερης οικογένειας ξανασυναντιούνται, ύστερα από χρόνια, στο γερασμένο και υποθηκευμένο σπίτι τους. Όλοι γνωρίζουν, έστω και σιωπηρά, πως αυτή η συνάντηση ίσως είναι η τελευταία ευκαιρία να ξαναζήσουν την οικειότητα που τους ενώνει και ταυτόχρονα να αποχαιρετίσουν όσα, ακόμη και τη στιγμή που τα βιώνουν, αισθάνονται πως ανήκουν ήδη στο παρελθόν. Το τελευταίο έργο του Τσέχωφ, γραμμένο λίγους μήνες πριν από τον θάνατό του, μιλά με μια ιδιότυπη, οδυνηρή ελαφρότητα για ένα παρόν που συνθλίβεται ανάμεσα σε ένα εξιδανικευμένο παρελθόν και σε ένα αβέβαιο μέλλον.
Οι ιδιοκτήτες του βυσσινόκηπου, πνιγμένοι στα χρέη και στις αυταπάτες τους, αρνούνται να αποδεχτούν ότι το κτήμα χάνεται και ότι ο κόσμος γύρω τους αλλάζει δραματικά, αφήνοντάς τους πίσω. Όπως και τα περισσότερα πρόσωπα του έργου, επιλέγουν να γαντζωθούν από την ψευδαίσθηση μιας αιώνιας παιδικότητας, αναβάλλοντας πεισματικά την ενηλικίωσή τους. Ο φαινομενικά ρεαλιστικός λόγος του Τσέχωφ αποκαλύπτεται ως ένα σύνθετο, σχεδόν μαξιμαλιστικό λεκτικό και ηχητικό σύμπαν, όπου συνυπάρχουν καθημερινές συζητήσεις, βαθύτεροι στοχασμοί, εσωτερικοί μονόλογοι, τραγούδια, μουρμουρητά και ήχοι του φυσικού περιβάλλοντος, άλλοτε οικείοι και άλλοτε απειλητικά ανοίκειοι.
Αυτή είναι η τρίτη φορά που ο «Βυσσινόκηπος» ανεβαίνει στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, 41 χρόνια μετά την παράσταση σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη και 58 χρόνια μετά εκείνη του Τάκη Μουζενίδη. Τα σκηνικά υπογράφει η Μυρτώ Λάμπρου, τα κοστούμια η Άλκηστη Μάμαλη, τη μουσική σύνθεση και προσαρμογή η Λίνα Ζάχαρη, τη χορογραφία ο Δημήτρης Μυτιληναίος, τους φωτισμούς ο Δημήτρης Κασιμάτης και τον σχεδιασμό ήχου ο Brian Coon.
Στην παράσταση συμμετέχουν, με αλφαβητική σειρά, οι Γιώργος Ζιάκας, Γιάννης Κλίνης, Σοφία Κόκκαλη, Έκτορας Λυγίζος, Μαρία Μοσχούρη, Αμαλία Μουτούση, Γιάννης Παπαδόπουλος, Κατερίνα Πατσιάνη, Φοίβος Συμεωνίδης, καθώς και σε διπλή διανομή οι Υβόννη Μαλτέζου και Ράνια Οικονομίδου. Οι παραστάσεις θα δίνονται Τετάρτη και Κυριακή στις 17.00, Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 20.00, ενώ έχουν προγραμματιστεί και παραστάσεις καθολικής προσβασιμότητας στις 12 και 13 Μαρτίου. Οι τιμές των εισιτηρίων κυμαίνονται από 10 έως 25 ευρώ.