Πλήθος φημών και σεναρίων βλέπουν το φως της δημοσιότητας, με αφορμή το ενδεχόμενο ίδρυσης νέων κομμάτων από τον Αλέξη Τσίπρα, τον Αντώνη Σαμαρά και τη Μαρία Καρυστιανού.
Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις, δείχνουν ότι έχουν απήχηση σε κάποιες πολύ συγκεκριμένες κατηγορίες ψηφοφόρων, είναι όμως άγνωστο τι θα γίνει όταν έρθει η ώρα της κάλπης.
Ο Αλέξης Τσίπρας πάτησε πρώτος το «κουμπί», ο κ. Σαμαράς δείχνει να ετοιμάζεται για το επόμενο βήμα του, ενώ θολό είναι το τοπίο για τη Μαρία Καρυστιανού, που συνδέθηκε με την τραγωδία στα Τέμπη.
Η δημοσκόπηση της εταιρείας Interview έδειξε ότι εάν προχωρήσουν σε νέους πολιτικούς φορείς, η κ. Καρυστιανού προηγείται με 25%, έναντι 13% για τον κ. Τσίπρα και 9% για τον κ. Σαμαρά.
Στο ίδιο πλαίσιο, η εκτίμηση ψήφου παραμένει υπό πίεση για τα υπάρχοντα κόμματα, καθώς:
-η Ν.Δ. συγκεντρώνει 26,7%,
-το ΠΑΣΟΚ 14,6%, και
-μικρότερα σχήματα όπως η Ελληνική Λύση, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και η Πλεύση Ελευθερίας κινούνται κάτω από το 10%.
Σε όλα αυτά θα πρέπει να προσθέσει κανείς τη γενικευμένη απογοήτευση για τον πολιτικό κόσμο και τη δυσφορία για την αντιμετώπιση κρίσιμων θεμάτων, όπως είναι η ακρίβεια
Με βάση αυτή την εικόνα των δημοσκοπήσεων, μπορούν να βγουν κάποια πρώτα συμπεράσματα για τα σενάρια ίδρυσης νέων κομμάτων, από τα συγκεκριμένα πρόσωπα.
Τσίπρας
Ο Αλέξης Τσίπρας πήρε το ρίσκο να φύγει από τον ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που έγινε σαφές με την απόφασή του να παραιτηθεί από βουλευτής, λίγο πριν από τον Αγιασμό για την έναρξη της νέας κοινοβουλευτικής περιόδου.
Η φράση του «ίσως σύντομα να ταξιδέψουμε μαζί σε πιο όμορφες θάλασσες», καθιστά σαφές ότι βρίσκεται πλέον ένα βήμα πριν από την ίδρυση νέου κόμματος.
Καλείται όμως να πείσει ότι ο νέος φορέας θα έχει διαφορετική πολιτική ταυτότητα σε σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο ο ίδιος ήταν αρχηγός και έγινε και πρωθυπουργός της χώρας.
Συνεργάτες του τονίζουν, ότι η κίνηση του πρώην πρωθυπουργού στην παρούσα φάση δεν συνιστά την άμεση ανακοίνωσή ίδρυσης ενός νέου πολιτικού φορέα.
Ωστόσο, είναι σαφές ότι ο «απεγκλωβισμός» του από τον θεσμικό ρόλο του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, διευρύνει κατά πολύ τα όρια της πολιτικής και κοινωνικής του δραστηριότητας.
Το γεγονός αυτό και η καταγραμμένη δημοσκοπική του επιρροή, τον καθιστά ως το νούμερο ένα πρόσωπο που μπορεί να επιδράσει στην αλλαγή συσχετισμού των πολιτικών ισορροπιών.
Ως προς τη δεξαμενή των ψηφοφόρων του θα μπορούσε να είναι:
-οι απογοητευμένοι από τον ΣΥΡΙΖΑ,
-οι ψηφοφόροι μικρών κομμάτων της Αριστεράς, που θέλουν μια «νέα Αριστερά»
-οι Κεντροαριστεροί ψηφοφόροι που νιώθουν «άστεγοι» πολιτικά, καθώς έχουν απογοητευτεί και από το ΠΑΣΟΚ και από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Το τελευταίο ακροατήριο δείχνει να ενδιαφέρει περισσότερο τον κ. Τσίπρα, καθώς θέλει να εμφανιστεί ως ενοποιητικός παράγοντας που θα ξαναφέρει την Κεντροαριστερά στην εξουσία.
Σε κάθε περίπτωση, ο χρόνος μετράει αντίστροφα για τον κ. Τσίπρα, καθώς μέρος της δυναμικής που έχει αναπτυχθεί σήμερα μπορεί να «ψαλιδιστεί» αν αργήσει να προχωρήσει στην ίδρυση κόμματος.
Σαμαράς
Σε δημοσκοπικό επίπεδο ο Αντώνης Σαμαράς, δεν έχει την ίδια απήχηση σε σχέση με τους κ.κ. Τσίπρα και Καρυστιανού, αλλά έχει ένα πολύ σημαντικό πολιτικό πλεονέκτημα.
Έχει τη δυνατότητα να απευθυνθεί σε ένα ευρύτερο ακροατήριο της Δεξιάς και της Κεντροδεξιάς που νιώθει αποξενωμένο από τη σημερινή ηγεσία της ΝΔ.
Κατά συνέπεια ο κ. Σαμαράς θα μπορούσε να απευθυνθεί:
-σε κεντρώους / κεντροδεξιούς ψηφοφόρους που δεν βρίσκουν πολιτική στέγη είτε στη ΝΔ είτε στο ΠΑΣΟΚ,
-σε πολιτικά στελέχη και παράγοντες που έχουν απομονωθεί από το σύστημα, αλλά έχουν έντονη τοπική επιρροή.
Ακόμη και εάν δεν ιδρύσει κόμμα, θα μπορούσε να εξελιχθεί σε «γέφυρα» ανάμεσα σε μερίδες της Δεξιάς και άλλων σχημάτων, ώστε να σχηματιστεί ένας νέος πολιτικός φορέας στα δεξιά της Ν.Δ.
Καρυστιανού
Η κ. Καρυστιανού θα μπορούσε να αξιοποιήσει το «παράθυρο ευκαιρίας» που τις δίνουν οι δημοσκοπήσεις, στην περίπτωση που λάβει την απόφαση να κάνει το επόμενο βήμα της.
Στο πλαίσιο αυτό είναι πιθανό να επιδιώξει συνεργασίες με κινήματα θυμάτων, με συλλογικά σχήματα της κοινωνίας των πολιτών και με στελέχη που δεν έχουν σήμερα πολιτική στέγη.
Υπό προϋποθέσεις θα μπορούσε να απευθυνθεί:
-σε πολίτες που έχουν «κουραστεί» από τα παραδοσιακά κόμματα και δεν εμπιστεύονται το υπάρχον κομματικό σύστημα,
–σε κεντρώους / εκλογικά «μεσαίους» ψηφοφόρους που δεν ταυτίζονται πλήρως με ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ αλλά δεν είναι παραδοσιακά αριστεροί,
-σε όσους αγωνιούν για τη διαφάνεια, τη δικαιοσύνη, την ανάδειξη ευθυνών για την υπόθεση των Τεμπών.
Το ερώτημα βέβαια είναι που θα βρει στελέχη και πως θα μπορέσει να υποστηρίξει το πολιτικό της αφήγημα, από τη στιγμή που απευθύνεται στο θυμικό και δεν έχει πολιτικό πρόγραμμα.
Ο χρόνος
Ο αείμνηστος Ευάγγελος Αβέρωφ συνήθιζε να λέει ότι «όποιος φεύγει από το μαντρί τον τρώει ο λύκος», θέλοντας με τον τρόπο αυτό να κάνει σαφές ότι κόμματα μέσα από μεγάλα κόμματα δεν έχουν μέλλον.
Η ρήση αυτή έχει επιβεβαιωθεί από την έως τώρα εμπειρία, καθώς όσοι προσπάθησαν να φτιάξουν κόμμα μπορεί να είχαν κάποια απήχηση στην αρχή, αλλά στη συνέχει κατέρρευσαν.
Τα παραδείγματα κομμάτων που ίδρυσαν πολιτικοί όπως για παράδειγμα ο Δημήτρης Τσοβόλας με το ΔΗΚΚΙ, ο κ. Σαμαράς με την Πολιτική Άνοιξη και ο Πάνος Καμμένος με τους ΑΝΕΛ είναι ενδεικτικά.
Υπ’ αυτή την έννοια, ο χρόνος είναι αυτός που θα κρίνει το μέλλον των κομμάτων που υπό προϋποθέσεις θα μπορούσαν να δημιουργήσουν οι κ.κ. Σαμαράς, Καρυστιανού και Τσίπρας.
Εάν καθυστερήσουν, η δυναμική που δείχνουν να έχουν σήμερα, μπορεί αύριο να μην υπάρχει καθώς το διακύβευμα και τα διλήμματα για τις εκλογές θα είναι διαφορετικά.