Νέα δεδομένα διαμορφώνονται στην πολιτική ζωή της χώρας, ενόψει ενός πολύ θερμού –όπως όλα δείχνουν-, φθινοπώρου με τις δημοσκοπήσεις να στέλνουν τα πρώτα ηχηρά μηνύματα σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση.
Ζητούμενο σε κάθε περίπτωση είναι πως θα επηρεάσουν το πολιτικό σκηνικό τόσο οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού και του Νίκου Ανδρουλάκη από τη ΔΕΘ, όσο και πολύκροτες υποθέσεις όπως τα Τέμπη και ο ΟΠΕΚΕΠΕ.
Οι εξελίξεις σε κάθε περίπτωση δείχνουν να είναι ραγδαίες, καθώς παράγοντες που συνδέονται με το κόστος ζωής, όπως οι υψηλές τιμές στα τρόφιμα και τα ενοίκια, βάζουν τη σφραγίδα τους σ’ αυτή τη νέα συγκυρία.
Οι δημοσκοπήσεις του τελευταίου διαστήματος, ναι μεν δεν αλλάζουν τις έως τώρα ισορροπίες, εκπέμπουν όμως σαφή μηνύματα τόσο προς την κυβέρνηση όσο και προς την αντιπολίτευση, δείχνοντας ότι η πολιτική αβεβαιότητα δεν έχει κοπάσει.
Με δεδομένο ότι το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται πολύ πίσω από τη Ν.Δ. αλλά και την πιθανή ενεργοποίηση του Αντώνη Σαμαρά και του Αλέξη Τσίπρα, γίνεται σαφές ότι τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο.
Εάν προσθέσει κανείς ότι στο παρασκήνιο η φημολογία οργιάζει εύκολα μπορεί να αντιληφθεί κανείς ότι το αμέσως προσεχές διάστημα θα είναι βαρύνουσας σημασίας για τις εξελίξεις που θα δρομολογηθούν.
Φθορά μεν, αλλά
Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας το κυβερνών κόμμα εξακολουθεί να διατηρεί την πρωτιά στις προτιμήσεις του εκλογικού σώματος παρά την φθορά από τα 6 χρόνια που βρίσκεται στο τιμόνι της χώρας.
Ασφαλώς και τα ποσοστά της Ν.Δ. είναι πολύ μικρότερα σε σχέση με αυτά που έλαβε στις εκλογές του 2023, αλλά σε καμία περίπτωση δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση η ηγεμονία της στην κοινωνία.
Η εικόνα φθοράς γίνεται αισθητή από την απογοήτευση των πολιτών σε μια σειρά από κρίσιμα θέματα, όπως είναι ακρίβεια, που παρά τις εξαγγελίες του Κυριάκου Μητσοτάκη παραμένει η αχίλλειος πτέρνα της.
Ζητούμενο για το Μέγαρο Μαξίμου είναι να καταφέρει να ανανεώσει το αφήγημά της για καλύτερες ημέρες, από τη στιγμή που συνολικά η αντιπολίτευση δεν δείχνει ικανή να κεφαλαιοποιήσει τη δυσαρέσκεια της κοινωνίας.
Με βάση τις δημοσκοπήσεις, η κυβέρνηση δείχνει να κερδίζει σε τομείς που έχουν σχέση με την «σταθερότητα» και την «υπευθυνότητα», γεγονός που της δίνει τη δυνατότητα να διατηρεί με άνεση την πρωτιά.
Στόχος της είναι να απευθυνθεί με καλύτερους όρους μετά και τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ, στους μετριοπαθείς κεντρώους ψηφοφόρους και να κερδίσει την εμπιστοσύνη των νεότερων γενιών και των κοινωνικά ευάλωτων.
Το βέβαιο πάντως είναι ότι αυτή η σχέση είναι πολύ πιθανό να δοκιμαστεί το φθινόπωρο, λόγω των διεθνών πιέσεων στην οικονομία και τις ενδεχόμενες αναταράξεις στις σχέσεις με την Τουρκία.
Έλλειψη πειθούς
Το βασικό πρόβλημα για την αντιπολίτευση και κυρίως για το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι η αδυναμία τους να παρουσιάσουν μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης της χώρας.
Η κυβέρνηση μπορεί να υποχωρεί, καθώς αυξάνεται η κοινωνική δυσαρέσκεια, αλλά δεν μεταφράζεται σε δημοσκοπική άνοδο, για τους δύο βασικούς πυλώνες στον χώρο της αντιπολίτευσης.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης έκανε μια σοβαρή προσπάθεια στη ΔΕΘ παρουσιάζοντας την εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης της χώρας και ζητώντας εκλογές, αλλά θέλει χρόνο ακόμη για να μετρηθεί στην κοινωνία.
Δεν είναι μάλιστα λίγοι αυτοί που αφήνουν να εννοηθεί ότι το ΠΑΣΟΚ, έχει «πιάσει ταβάνι» σε επίπεδο απήχησης και εκφράζουν φόβους ότι εάν δεν αλλάξει κάτι και μάλιστα άμεσα θα κυρωθεί στην πράξη και το αίτημα του για πρόωρες εκλογές.
Μεγάλο πρόβλημα αποτελούν τόσο οι επιδόσεις του στις νεότερες ηλικίες οι οποίες παραμένουν χαμηλές, όσο και η μεγάλη του αδυναμία να καταφέρει να διεμβολίσει σοβαρά τον λεγόμενο κεντρώο χώρο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, υπό τη νέα του ηγεσία, προσπαθεί να επανατοποθετηθεί στον πολιτικό χάρτη, αλλά ακόμη δεν έχει κατορθώσει να πείσει ότι αποτελεί σοβαρή δύναμη διακυβέρνησης.
Το κόμμα μοιάζει να παλεύει με την εσωστρέφεια και τη σκιά του Τσίπρα, ο οποίος παρότι αποσύρθηκε από την ηγεσία, παραμένει ενεργός και διατηρεί επιρροή τόσο στην κομματική βάση, όσο και στην ευρύτερη κεντροαριστερά.
Υπάρχουν περιθώρια;
Το ερώτημα που θέτουν οι περισσότεροι είναι εάν θα μπορέσουν να αντέξουν στην πίεση κόμματα που κατάφεραν να μπουν την τελευταία στιγμή στη Βουλή, όπως η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου.
Η δυναμική που ανέπτυξε με την υπόθεση των Τεμπών ήταν αξιοσημείωτη, καθώς σε κάποιες δημοσκοπήσεις ήταν ακόμη και δεύτερο κόμμα πάνω από το ΠΑΣΟΚ, αλλά είναι αμφίβολο εάν θα κρατήσει τα δημοσκοπικά ποσοστά της.
Από εκεί και μετά, τόσο το ΚΚΕ, όσο και η Ελληνική Λύση εμφανίζουν μια αξιοσημείωτη σταθερότητα, καθώς επωφελούνται από την γενικευμένη απογοήτευση της κοινωνίας.
Η Νίκη είναι βέβαιο ότι θα δώσει μάχη για την επιβίωσή της, ενώ η Νέα Αριστερά δεν «περπατάει» και έχουν αρχίσει οι διαβουλεύσεις για την επιστροφή στελεχών της στον ΣΥΡΙΖΑ.
Δύο παίχτες
Όσον αφορά στον Αλέξη Τσίπρα το ερώτημα είναι εάν θα μπορούσε να συσπειρώσει και πάλι την ευρύτερη βάση της Κεντροαριστεράς και να δώσει κατεύθυνση και όραμα σε έναν κόσμο που νιώθει πολιτικά άστεγος.
Από την πλευρά του ο Αντώνης Σαμαράς, αν και δεν διεκδικεί επίσημα ρόλο, ασκεί σαφή ιδεολογική και πολιτική πίεση στην κυβέρνηση από τα δεξιά, λόγω των θέσεων που διατυπώνει στα εθνικά θέματα.
Άπαντες άλλωστε συμφωνούν με την εκτίμηση ότι πρόκειται για ένα «παίχτη» με πολύ ισχυρή επιρροή, ειδικά στην περίπτωση που ο πρωθυπουργός συνεχίσει την στρατηγική της επίθεσης φιλίας προς το Κέντρο.