‘’Ο Α.Ο. Νέας Ιωνίας μπορεί
να πάει και Β΄ Εθνική”
Το παρελθόν είναι πολλές φορές οδηγός για το μέλλον και στην περίπτωση του Α.Ο. Νέας Ιωνίας και της προσφυγικής πόλης που αντιπροσωπεύει αποτελεί φωτεινό οδηγό αφού θεωρείται δίκαια μία ποδοσφαιρομάνα περιοχή που έχει αναδείξει αρκετές μεγάλες σε αξία ομάδες αλλά και αναρίθμητους αθλητές και διοικητικούς παράγοντες.
Η μαθηματική άνοδος του σωματείου έδωσε χαρά στους ανθρώπους της πόλης και σε κάποιους από αυτούς με θητεία μέσα στα γήπεδα με τις φανέλες ομάδων της ικανοποίηση αλλά και περηφάνια για το άλμα στην Γ΄ Εθνική κατηγορία.
Μνήμες από το παρελθόν
Ο Χ-τύπος μίλησε με τον βετεράνο άσσο Γιώργο Χατζηγιακουμίδη που αγωνίστηκε στον Α.Ο. Νεάπολης, στον ΠΑΟ Καλογρέζας και επέστρεψε στους κιτρινόμαυρους της Νέας Ιωνίας, όπου τελείωσε την καριέρα του. Του ζητήσαμε να μας μιλήσει για τα χρόνια που έπαιζε και αυτός άρχισε να ξετυλίγει την ιστορία του αλλά ανέλυσε και τη σημερινή πραγματικότητα βγάζοντας πικρίες αλλά αποφεύγοντας πικρόχολα σχόλια: “Ξεκίνησα παίζοντας στους μικρούς του Ικάρου αγωνιζόμενος στην μεσαία γραμμή έχοντας προπονητή τον κ. Λέλο. Αυτός μου δίδαξε τα πρώτα μου ποδοσφαιρικά βήματα, ενώ τότε αγωνιζόμασταν κόντρα σε πολύ καλές ομάδες όπως η ΑΕΚ ο ΠΑΟ το Αιγάλεω, ο Απόλλωνας Σμ. ο Πανιώνιος και άλλοι. Επίσης, είχα προπονητές όπως οι κ.κ. Ουσταμπασίδης, Πετρίτσης και νιώθω τυχερός γιατί γενικά ήμουν υπό την καθοδήγησή άξιων τεχνικών και καλών ανθρώπων. Με διαδρομή στα γήπεδα πρόλαβα στον Α.Ο. Νεάπολης να παίξω μαζί με ποδοσφαιριστές, όπως οι Γιαλαράκης, Κυπραίος, Σκούφαλης, Χαραλαμπίδης, Καλτσίδης, Τζανιδάκης, Ελμαλόγλου, όταν ο Α.Ο. Νεάπολης ήταν στην Α΄ κατηγορία της ΕΠΣΑ που τότε ήταν κατηγορία με μεγαλύτερη δυναμική από σήμερα. Τα καλοκαίρια παίρναμε μέρος και σε τουρνουά εδώ αλλά και στην επαρχία, ενώ τότε κατάφερα να ανοίξω τα φτερά μου παίζοντας βασικός. Διαχρονικά υπήρξαν κάποιοι που είχαν προσωπικό όφελος και επωφελήθηκαν παρά το γεγονός της μικρής προσφοράς τους βάζοντας εμπόδια στις προσπάθειες των συλλόγων της πόλης να αναδειχθούν, ενώ άλλοι άνθρωποι με γνώσεις του αθλήματος μπήκαν στο περιθώριο’’.
“Τα τσιμέντα έλιωναν από τον ιδρώτα”
Ζητήσαμε από τον βετεράνο άσσο να μας μιλήσει για τα γήπεδα και τις συνθήκες που επικρατούσαν τότε και αυτός μας υπογράμμισε: «τα τσιμέντα έλιωναν από τον ιδρώτα των παιδιών που ήθελαν να παίξουν μπάλα. Τότε έπαιζαν αυτοί που ήξεραν μπάλα, καθώς τώρα έχουμε αθλητές να παίζουν ποδόσφαιρο. Βοηθούσε το γεγονός ότι υπήρχαν αλάνες, όπου τα παιδιά έδιναν και την ψυχή τους για να κερδίσουν. Στα Πευκάκια δίπλα από τα μεγάλα υποκαταστήματα, στου Βέϊκου κάτω από της είσοδο της ΕΥΔΑΠ, στην Πλατεία Υγείας, αλλά και στο ύψος του σχολείου της Δεμιρδεσίου υπήρχαν μεγάλοι χώροι που όλοι έπαιζαν μπάλα. Οι υποδομές των σωματείων υπήρχαν, αλλά δεν ήταν στο επίπεδο οργάνωσης που είναι σήμερα και πιστεύω πως στην κατεύθυνση αυτή βοήθησε μέγιστα το γεγονός της ενασχόλησης στα κοινά του Α.Ο. Νέας Ιωνίας ανθρώπων όπως ο Μάκης Ελμαλόγλου που έχει γνώση αλλά και αγάπη για το ποδόσφαιρο. Με τους άξιους συνεργάτες που έχει δίπλα του, αν βοηθηθεί, μπορεί να οδηγήσει την ομάδα ακόμα και στην Β΄ Εθνική αφού οι Ακαδημίες λειτουργούν με λειτουργικό τρόπο αναδεικνύοντας ταλέντα που βλέπουμε και στην πρώτη ομάδα. Στο παρελθόν πολλά παιδιά ήθελαν να ασχοληθούν, αλλά δεν υπήρξε η σημερινή οργάνωση. Θυμάμαι τον Πανταζόπουλο που αδίκησε με τη συμπεριφορά του το ταλέντο και τα προσόντα που είχε, αφού πήγε στον Ολυμπιακό αλλά δεν έπαιξε και γύρισε στον Ίκαρο. Η Νέα Ιωνία και περιοχές όπως το Περιστέρι και το Αιγάλεω ήταν μηχανές παραγωγής ποδοσφαιριστών, που πολλοί έπαιξαν ψηλότερα. Σε τοπικό επίπεδο οι κόντρες ήταν μεγάλες αλλά σίγουρα και η παρουσία της ΑΕΚ δίπλα μας δεν τις βοηθούσε. Παρά το γεγονός ότι είμαι φίλαθλός της δεν μπορώ να ξεχάσω το γεγονός ότι ούτε στο ιστορικό παιχνίδι του Ικάρου με την Καλαμάτα που έγινε στο Στάδιο της Νέας Φιλαδέλφειας δεν μας έδωσε παπούτσια. Τότε μαζί με τον γενικό αρχηγό και με την παρότρυνση του προπονητή Τάκη Λουκανίδη πήγαμε με την ψυχή στο στόμα στη Λεωφόρο για να πάρουμε παπούτσια από τον ΠΑΟ. Μικρά μεγάλα ούτε νούμερα κοιτάγαμε αφού η βιασύνη μας να φτάσουμε ήταν παροιμιώδης’’.
“Όταν μάρκαρα τον Κούδα”
Κλείνοντας του ζητήσαμε να μας μιλήσει λίγο για τη δική του πορεία: ‘’Ευχαριστήθηκα τα χρόνια της ποδοσφαιρικής μου διαδρομής και τώρα συνεχίζω να βλέπω σαν φίλαθλος. Όταν έχω αγωνιστεί με την φανέλα της Καλογρέζας μαρκάροντας τον Κούδα νιώθω να έχω ολοκληρωθεί ποδοσφαιρικά. Γενικά τότε στεναχωριόμασταν πολύ όταν χάναμε αφού στην γειτονιά όπου και να πηγαίναμε θα μας ρωτούσαν ‘’γιατί’’. Για το τέλος έκφρασε την πικρία του τόνισε τα εξής: ‘’είμαι στους παλαίμαχους σαν μέλος αλλά δεν με έχουν καλέσει ούτε μία φορά την πίτα τους. Για διάκριση δεν το συζητώ για αυτό είμαι και απόμακρος’’.