Η 20χρονη από το Σαν Φρανσίσκο, είχε εγκαταλείψει το άθλημα πριν ξαναβρεί δρόμο της – και τον ίδιο της τον εαυτό στην πορεία…
Μετά από 24 χρόνια, η 20χρονη Αlysa liu χάρισε στις ΗΠΑ το χρυσό μετάλλιο στο καλλιτεχνικό πατινάζ γυναικών. Συγκεντρώνοντας 226,79 βαθμούς, κατάφερε να ξεπεράσει τις Γιαπωνέζες συναθλήτριές της, Kaori Sakamoto και Ami Nakai, που κατέκτησαν το ασημένιο και το χάλκινο μετάλλιο αντίστοιχα στους Αγώνες του Μιλάνου-Κορτίνα.
Το καλλιτεχνικό πατινάζ απαιτεί από έναν αθλητή να σταθεί ολομόναχος πάνω στον πάγο. Δεν μπορείς να κρυφθείς πουθενά.
Δεν υπάρχουν συμπαίκτες για να στηριχτείς. Μόνο οι εκτυφλωτικοί προβολείς να σε πιέζουν και τα βλέμματα χιλιάδων ανθρώπων να σε ακολουθούν καθώς στροβιλίζεσαι και εκτελείς άλματα. Η παραμικρή αστάθεια μπορεί να είναι η διαφορά ανάμεσα στην αιώνια δόξα και την αιώνια απογοήτευση. Τα χαμόγελα, αν εμφανιστούν, είναι συνήθως δύο ειδών: είτε βεβιασμένα, είτε προϊόν τεράστιας ανακούφισης.
Αυτός ο πάγος «καταπιε» πολλούς τις τελευταίες δύο εβδομάδες, που έκλαψαν με μαύρο δάκρυ. Αλλά, υπάρχει και η Liu. Η πρώτη Αμερικανίδα που κερδίζει το χρυσό στο καλλιτεχνικό πατινάζ έπειτα από 24 χρόνια, έδειχνε απλώς… ευτυχισμένη, καθώς ολοκλήρωνε την τελευταία της περιστροφή, με το χρυσό της φόρεμα να λαμπυρίζει. Αυτό ήταν όλο. Μια όμορφη παρουσίαση και εκείνη απλή, γεμάτη ικανοποίηση. Χωρίς δάκρυα, χωρίς να λυγίζει από την ένταση. Μόνο ένα πονηρό χαμόγελο και ένας χαιρετισμός στο πλήθος.
Στη συνέχεια, όσο η τελευταία αθλήτρια, η Ami Nakai, περίμενε τη βαθμολογία της – που θα έκρινε αν η Liu θα έπαιρνε το χρυσό ή το ασημένιο – η Liu απλώς χαλάρωνε. Χαμογελούσε στην κάμερα, χαιρετούσε και σηκώθηκε από την καρέκλα του πρώτου για να πιάσει κουβέντα με την ανταγωνίστρια Amber Glenn.
Όταν τα σκορ ανακοινώθηκαν και η Liu στέφθηκε χρυσή ολυμπιονίκης, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να τρέξει στην παραδιπλανή εξέδρα, να σηκώσει τη Nakai από την καρέκλα της και να την πνίξει σε μια αγκαλιά.
Και όταν ήρθε η ώρα να παραλάβει το μετάλλιό της, μπαίνοντας τρέχοντας στον πάγο, την είδαν να ψιθυρίζει: «Τι στο καλό;». Πάνω στο βάθρο, έδειχνε να νοιάζεται περισσότερο για το αν οι δύο λούτρινες μασκότ ήταν σωστά τοποθετημένες δίπλα στο μετάλλιό της, παρά για το μέγεθος της επιτυχίας της.
Αργότερα, σε μια συνέντευξη γεμάτη αυθορμητισμό, η Liu μιλούσε ασταμάτητα για το πόσο αγαπάει το νέο της φόρεμα, πόσο ανυπομονεί να το φορέσει στο γκαλά, πόσο κουλ είναι οι φίλοι της και πόσο ωραίο ήταν που το φόρεμα ταίριαζε με τα μαλλιά της. Μέχρι που δέχτηκε μια πολύ σοβαρή ερώτηση.
Τη ρώτησαν πώς διαχειρίστηκε την ολυμπιακή πίεση. Και η Liu απάντησε, απόλυτα σοβαρή πλέον: «Θα πρέπει να μου εξηγήσετε τι είναι η ολυμπιακή πίεση. Ποιος την ασκεί; Τι είδους πίεση είναι αυτή;».
Αντεπίθεση με όπλο τη χαρά
Εκεί κρύβεται το μυστικό της Alysa Liu. Κάποτε το «σύστημα» των προσδοκιών την είχε εξουθενώσει, τιμωρώντας την για το «αμάρτημα» του να έχεις πολύ ταλέντο πολύ νωρίς. Όμως η Liu έμαθε να μην αφήνει τις καταστάσεις να την καταπίνουν.
Πλέον πατινάρει με τους δικούς της όρους: δική της η μουσική, δική της η χορογραφία, δικό της το πρόγραμμα προπονήσεων και, πάνω απ’ όλα, δική της η χαρά.
Είναι εξωπραγματικό να αποσύρεσαι από οτιδήποτε στα 16 σου. Ίσως η λέξη «εξωπραγματικό» να μην είναι η σωστή. Είναι παράλογο. Ποιος στον κόσμο έχει καταφέρει τόσα πολλά ή έχει πληγωθεί τόσο πολύ, ώστε να τα αφήσει όλα πίσω του στα 16;
Κι όμως, αυτή ήταν η Liu. Κέρδισε το εθνικό πρωτάθλημα των ΗΠΑ στα 13 της – τόσο μικροσκοπική που έπρεπε να τη βοηθήσουν να ανέβει στο βάθρο. Στα 16 ήταν ήδη Ολυμπιονίκης και στην πρώτη της εμφάνιση σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 2022, έγινε η πρώτη Αμερικανίδα που πήρε μετάλλιο μετά από χρόνια.
Και τότε, τη στιγμή που ο κόσμος του πατινάζ ανοιγόταν διάπλατα μπροστά της, η Alysa Liu τα παράτησε.
Τώρα μοιράζεται πως κάποια μέρα θα αποκαλύψει όλες τις λεπτομέρειες της απόφασής της. «Ελπίζω ο κόσμος να διαβάσει την ιστορία μου, ακόμα κι αν τώρα δεν είναι ολοκληρωμένη», είπε χαμογελώντας. «Κάποια μέρα θα είναι». Δεν είναι δύσκολο να συμπληρώσει κανείς τα κενά: η κλασική ιστορία ενός παιδιού-θαύματος που το πίεσαν να χωρέσει σε ένα καλούπι που δεν του ταίριαζε.
Η Liu είναι σαν μια φυσαλίδα που δεν θέλεις να σκάσει, πετώντας από το ένα θέμα στο άλλο με εκείνη την υπέροχη «τρέλα» που θα έπρεπε να έχει κάθε ευτυχισμένη 20χρονη. Όταν μιλάει στους δημοσιογράφους, τους αντιμετωπίζει σαν κολλητούς της.
Με τους δικούς της όρους
Χρειάστηκε όμως να παλέψει για να βρει ξανά την ταυτότητά της, να ανακαλύψει τι της αρέσει πραγματικά – το καραόκε, τα video games, η μόδα, τα piercings, η ψυχολογία – για να γίνει αυτή που είναι σήμερα.
Το καλλιτεχνικό πατινάζ δεν ήταν απλώς κάτι που έκανε, ήταν αυτό που ήταν. Ξεκίνησε στα πέντε της, υπό την καθοδήγηση του πατέρα της. Είχε μια φυσική κλίση, έναν συνδυασμό θάρρους, δύναμης και χάρης. Αλλά δεν ήταν σίγουρη αν το ήθελε η ίδια ή αν απλώς της συνέβη. Έτσι, ένας άνθρωπος τόσο δυναμικός και γεμάτος ζωή κατέληξε να αποσυρθεί στα 16. Για πάντα, όπως νόμιζε.
Στο διάστημα που έμεινε εκτός, έκανε πράγματα που για εμάς είναι συνηθισμένα: βγήκε με φίλους, σπούδασε, πειραματίστηκε με την εμφάνισή της. Όταν τελικά επέλεξε να επιστρέψει στον πάγο, αυτή ήταν η κρίσιμη λέξη: επέλεξε. Το ήθελε η ίδια. Και ξαφνικά, βρήκε τη μαγεία.
Το γεγονός ότι κέρδισε το χρυσό τώρα δεν είναι τυχαίο. Είναι πολύ καλύτερη αθλήτρια από το κοριτσάκι του 2013. Όχι γιατί πηδάει ψηλότερα, αλλά γιατί πλέον βάζει την καρδιά της σε αυτό.
Το να βλέπεις τη Liu να πατινάρει είναι σαν να βλέπεις κάποιον χαμένο σε μια πανέμορφη στιγμή που δημιούργησε ο ίδιος. Το πρόγραμμά της υπό τους ήχους του «MacArthur Park» ήταν τόσο εντυπωσιακό που ξεχνούσες ότι φοράει παγοπέδιλα. Ήταν σαν να αιωρείται, με τα άλματα να μοιάζουν με μικρά θαυμαστικά πάνω στη μελωδία.
Η αναμονή για το αποτέλεσμα έμοιαζε αιώνας. Όλοι ήταν αγχωμένοι, εκτός από τη Liu. «Τι σκεφτόμουν; Χμ, μου αρέσει πολύ να βλέπω την Ami να πατινάρει και είχα την καλύτερη θέση για να την απολαύσω», είπε.
Όταν τελικά επιβεβαιώθηκε η νίκη της, η Liu τη διαχειρίστηκε με τη γνωστή της ηρεμία. Φόρεσε την αμερικανική σημαία, πόζαρε για τις φωτογραφίες, δάγκωσε το μετάλλιο, έκανε όλα όσα προβλέπονται.
Αλλά αργότερα, καθώς απαντούσε στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων, κοίταξε το χρυσό μετάλλιο στο στήθος της που ταίριαζε τόσο πολύ με το φόρεμά της. «Δεν χρειαζόμουν το μετάλλιο», είπε. «Ακόμα κι αν έπεφτα σε κάθε άλμα, θα ήμουν εκεί έξω φορώντας αυτό το φόρεμα. Οπότε, όπως και να ‘χε, θα ήμουν μια χαρά».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Milano-Cortina 2026: Το Ολυμπιακό Φως έλαμψε για πρώτη φορά στον Δήμο Κηφισιάς