Ἡ Ἀνάσταση ὡς ἀπάντηση στόν φόβο καί τήν ἀγωνία τῆς ζωῆς
Άρθρο τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κηφισίας, Ἀμαρουσίου, Ὠρωποῦ καί Μαραθῶνος κ. Κυρίλλου
«Ἔσχατος ἐχθρός καταργεῖται ὁ θάνατος» (Α΄ Κορ. 15,26) ὁ τελευταῖος ἐχθρός πού θά συντριβεῖ εἶναι ὁ θάνατος, διακηρύσσει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἀφοῦ ἔχουμε πλέον τήν βεβαιότητα ὅτι Χριστός Ἀνέστη!
Γι’ αὐτό καί ἐμεῖς μέ αὐτή τήν χαρμόσυνη ἐπιφώνηση χαιρετίζουμε πάλι ὁ ἕνας τόν ἄλλον. Γιά νά ἀνανεώσουμε τήν πίστη μας. Γιά νά τήν μοιραστοῦμε μέ τούς ἄλλους. Γιά νά αἰσθανθοῦμε βαθιά καί ἤρεμη τήν ἀναστάσιμη χαρά νά γεμίζει τίς καρδιές μας. Καί αὐτό ἐπειδή ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἔγινε πλέον ἡ βάση τῆς ὑπαρξῆς μας, ἔγινε, δηλαδή, ὁ θρίαμβος μιᾶς καινούργιας ζωῆς πού ἐκπήγασε ἀνέλπιστα μέσα ἀπό τήν ὀδύνη τοῦ Σταυροῦ καί τό σκοτάδι τοῦ τάφου καί τοῦ θανάτου. Αὐτό τό ἀσύλληπτο μυστήριο τῆς παντοδύναμης ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πού μέσα ἀπό τήν θυσία Του νικᾶ τόν θάνατο, καλούμαστε νά βιώσουμε ὄχι μόνο σήμερα καί τίς ἑπόμενες ἡμέρες τῶν ἑορτῶν τοῦ Πάσχα, ἀλλά καί κάθε Κυριακή, ἀφοῦ μέσα στή λατρεία τῆς Ἐκκλησίας μας θυμόμαστε πάντοτε αὐτή τήν Ἀλήθεια.
Σέ αὐτό τό μυστήριο ἡ ἀπάντηση τοῦ Θεοῦ εἶναι μεγαλειώδης καί συγκλονιστική, καθώς ἀκατάπαυστα καί διαλεκτικά μᾶς ὑπενθυμίζει: – Μίσησε ὁ ἄνθρωπος τόν Θεό; – Ἀγάπησε ὁ Θεός τόν ἄνθρωπο. – Ἐδίωξε ὁ ἄνθρωπος τόν Θεό; – Ὑπέμεινε ὁ Θεός τόν ἄνθρωπο. – Σταύρωσε ὁ ἄνθρωπος τόν Θεό; – Συγχώρησε ὁ Θεός τόν ἄνθρωπο. – Σκότωσε ὁ ἄνθρωπος τόν Θεό; – Ἔδωσε ζωή ὁ Θεός στόν ἄνθρωπο. Ἔστω, λοιπόν, κι ἄν ὁ ἄνθρωπος μέσα στόν χρόνο ἐξοντώνει τόν Θεό καί σβήνει τά ἴχνη Του, Ἐκεῖνος βρίσκει τρόπους νά ζεῖ μυστικά στήν καρδιά του καί νά τόν σώζει στήν αἰωνιότητα. Νά γιατί μπροστά στόν Σταυρό καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἡ ἀδίστακτη δύναμη καί ἡ εὐτελής μικροψυχία τοῦ ἀνθρώπου γελοιοποιεῖται. Ἐδῶ ἡ λογική μας παραμερίζεται, ἀδρανοποιεῖται καί τελικά νεκρώνεται. Καί τότε δέν βρίσκουμε ἄλλο θεμέλιο νά στηρίξουμε τήν ὕπαρξη καί τήν ζωή μας παρά μόνο τήν πίστη μας, δηλαδή τήν ἐμπιστοσύνη μας στόν λόγο τοῦ Χριστοῦ πού μᾶς βεβαιώνει « Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καί ἡ ζωή… Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ κἄν ἀποθάνη ζήσεται» (Ἰω. 11,25). Ὁ λόγος αὐτός εἶναι ἡ ἀπαντοχή μᾶς στά καταπιεστικά προβλήματα καί τίς καθημερινές ἀνησυχίες πού μᾶς βασανίζουν καί σάν «ὠδίνες ἅδου» καί «παγίδες θανάτου» (Ψαλμ. 17,26) μᾶς περικυκλώνουν. Εἶναι ἡ ἀνακούφισή μας σέ συνθῆκες ἄγχους, ἀβεβαιότητας, δυστυχίας, ἀρρώστιας καί πένθους.
«Χριστός Ἀνέστη!» σημαίνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά ἐλπίζει.
Σημαίνει ὅτι τά δάκρυα μποροῦν νά στεγνώσουν καί ὁ πόνος νά μεταμορφωθεῖ. Σημαίνει ὅτι ἡ ζωή ἔχει τελικά νόημα, γιατί δέν τελειώνει στόν τάφο. Ἡ Ἀνάσταση δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνα γεγονός τοῦ παρελθόντος. Εἶναι ἡ ζωντανή προοπτική τοῦ μέλλοντος καί ἡ δύναμη τοῦ παρόντος.
Στόν Ἀναστάντα Χριστό ἀνήκει ἡ δόξα καί τό κράτος στούς αἰῶνες.»